Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Het is gelukt. Ik heb ‘m verstuurd, die app. Op Valentijnsdag, nota bene.
Kostte enige overredingskunst van ettelijke meelevende dames op social media (“Hup!”, “Gooi je schroom aan de kant en verstuur die app!”, “Nu nog gewoon op verzenden drukken 😉“ en “Gewoon die app aan haar sturen! Nee heb je inmiddels al, die ja kun je maar op 1 manier krijgen. Go for it! 🙌“ – en meer van dat soort motivatiepraat), maar ik heb het dan toch gedaan, dat op ‘verzenden’ drukken.
En nu zit ik al vingernagels kauwend af te wachten. Ik houd niet van afwachten. Dan ben ik overgeleverd aan de grillen van het lot, zonder enig idee te hebben welk lot toevallig met mij speelt. Het noodlot? Of mogelijk toch het gunstige lot? Nee, liever gewoon niets doen wat zou kunnen leiden tot het ergens op moeten wachten, dan wachten op iets waarvan je niet weet óf en zo ja, wanneer het komen gaat. Iets als dit. Iets als een antwoord. Wat dat dan ook moge zijn…
Dus wat nu? Keep calm & drink tea? Zoiets? Ik ben niet kalm. En ik houd ook niet zo van thee. Niet van al die smaakjes, althans. En rooibos is al helemáál een verschrikking. Sta je in de Appie, zie je enkel nog rare thee. Driehoekjes (van kunststof nota bene!) met een of ander vaag kruid erin. En een hele batterij aan witte, groene, mate en kruidenthee. Allemaal vies, bah. Ergens drielaagachter staan dan nog de zes zwarte theesoorten van AH zelf, waarbij je de sinaasappel achter de aardbeien vandaan moet vissen, terwijl je vakkundig door je rug gaat. Ellende. Geen thee dus. En geen afwachten. Ik voel me net moppersmurf.
Enfin, ik dwaal af. Het mogelijke antwoord van Jonna houdt mij meer bezig dan mij lief is. Het mogelijk uitblijven ervan ook.
Misschien weet ze niet eens meer wie ik ben. Misschien is ze inderdaad inmiddels al weggekaapt. Zou me niets verbazen. Of ze is uit met vriendinnen en laat hen ginnegappend mijn tekst lezen. “Moet je dit zien! Wat denkt ie wel, de ouwe lul!” Ik hoor het in mijn hoofd weergalmen. Waarschijnlijk appt ze gewoon nooit terug.
*Pling!* doet mijn foon.
Het zal toch niet?
Jonna, ja?
