Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Dag 5 na het versturen van HET bericht dat mijn leven zou moeten veranderen. Klinkt enigszins hoogdravend, maar in mijn hoofd heb ik de hele situatie inmiddels opgeklopt tot kritieke proporties. Een leven met Jonna of een leven zonder Jonna. Ik wist niet dat ik mezelf zo op kon naaien. En nu zit ik dus op de bank te overpeinzen wat ik mogelijk fout heb gedaan of anders had moeten doen.
*Pling!* doet mijn foon weer eens.
En daarna nog een keer *pling*… *pling pling pling pling*
Het zal toch niet? Zoveel berichtjes achter elkaar?
Jonna, ja? Ik ren naar de keuken en graai mijn foon van het aanrecht.
Ja! Jonna! Mijn hart maakt een salto.
Met trillende vingers open ik het bericht. Jee, een lang bericht. Opgedeeld in heel veel korte.
Hoi Denis.
[Dat was Pling 1. Met een punt achter mijn naam! Dat klinkt best wel onderkoeld… Enfin, ik lees verder.]
Dankjewel voor je bericht. Ik lees niet altijd meteen mijn apps en ik was onderweg, dus ik zag jouw bericht gisteren pas.
[Toch fijn dat ze het even uitlegt. Mijn hoop stijgt. Een beetje.]
Ik was ietwat verbaasd, normaal krijg ik geen spontane berichten van mannen.
[Dank de goden; tenminste niet al te veel whatsapp-concurrentie.]
Maar ik herinner me jou wel. Jij bent die overbuurman die steeds soep voor mevrouw Brugmans maakte, omdat ze dat zo lekker vond ruiken. Ik vond dat best heel schattig. Kan ik dat zeggen? Schattig?
[Ja hoor, van mij mag je me alles noemen. Zelfs schattig.]
Anyway, [gatver, ik heb wat tegen mensen die ‘anyway’ zeggen…] ik denk dat ik jou wel aardig vind. [Ben ik raar of klinkt dat enigszins hautain?]. Een lunch zou daarom leuk zijn. Ik kan alleen maar in het weekend, dus zondag over een week zou wel passen.
Groetjes, Jonna
Mijn hersenen malen. Jonna is duidelijk een mens van ‘iedere zin op een nieuwe regel’. Of in dit geval, in een nieuw berichtje. Dat is ergerlijk. En zondag over een week is ruk. Dat is namelijk precies de zondag dat ik naar mijn ouders zou gaan. Wegens verjaardagen en zo. Ellende. Wie ga ik afzeggen? Mijn ouders kán ik niet afzeggen. Dan word ik onterfd. En als armetierige, zzp’ende pennenlikker heb ik die erfenis straks hard nodig. Dus app ik meteen terug:
Hey hey Jonna!
Dank voor je berichtjes! Blij dat je gereageerd hebt. Zondag over een week kan ik helaas niet. Zondag over twee weken dan maar? Ik hoop het!
Denis
En hop, verzenden. Gretig staar ik naar mijn telefoon. En dan komen ook meteen de twijfels weer. Heb ik misschien te snel gereageerd? Had ik even moeten wachten? Was het berichtje te kort? ‘Dan maar’ klinkt ook best wel als ‘als het dan echt moet’…. En waarom zei ik geen ‘groetjes’? Mijn scherm blijft zwart. Lang zwart.
*Pling!*
Ja, top! Doen we!
Oké, dat is zo mogelijk nóg korter. Dat stelt me dan weer gerust. Misschien zijn we zelfs wel een beetje hetzelfde, wie weet. Kort van stof (op WhatsApp, althans). Bondig. Efficiënt. En droog. We arrangeren nog de tijd en plaats en dan is het klaar.
Tot dan!
Yes, tot dan!
Ik ben benieuwd.
