Bron: Pixabay.com
Laten we het eens hebben over een taboe dat zo hardnekkig is, dat het zich verstopt achter de luieremmer: postnatale depressie bij mannen. Duizenden, misschien wel miljoenen jaren werd alles ordelijk geregeld. Vrouwen kregen baby’s en mannen zorgden voor eten. Iedereen tevreden.
Maar ineens is er weer een angst-dingetje in de markt gezet. Specicaal voor kranten, tijdschriften, tv-rubrieken, talkshowtafels en sociale media maffia, die het qua verdienmodel moet hebben van de clicks en de likes. Maar dit geheel terzijde.
Dus als je, volgens de media, denkt dat postnatale depressie alleen voorbehouden is aan degenen die de baby eruit duwden, dan heb je het mis. Vaders worden ook geraakt door de babyblues. Maar in plaats van begripvolle knikjes en troostende woorden, worden ze geconfronteerd met opgetrokken wenkbrauwen en goedbedoelde, maar volkomen misplaatste opmerkingen als: “Maar je hebt toch geen hormonen die door je lijf razen?”
Onze collega’s van Editie.NL kwamen met dit verrassende bericht. Reden genoeg voor ons van Magazine Absurdica, om eens wat vergeten slachtoffers van deze depressie aan de tand te voelen:
Lucas, professioneel knuffelaar (29): ‘Dat klopt ja! Ook ik heb postnatale depressie gediagnosticeerd gekregen. Toen iedereen steeds aan mij vroeg; “hoe gaat het met moeder en kind?”, begon mijn bloeddruk te stijgen en begon ik overmatig te zweten. Allemaal tekens dat ik aan een postnatale depressie begon te lijden.’
Henk-Jan, proever van dierenvoer (43): ‘Na twee nachten luiers verschonen, begon ik te hyperventileren – als ik alleen al aan luiers dacht. Het kostte mij potdomme anderhalf uur slaap die nachten. Plus dat ik nu elke nacht ga liggen wachten op het moment dat de baby gaat huilen. Dan kan ik wéér niet slapen. Dan weet ik het al: daar zijn die verdomde luiers weer. Postnatale depressie, zei de huisarts. Gelukkig ben ik nu een jaar in de ziektewet, maar ik denk nog steeds elke dag aan poepluiers.’
Robert, handlezer en voetspecialist (32): ‘Mijn vrouw kreeg een keizersnede en werd met spoed naar de het ziekenhuis gebracht. Daarbij stootte ik mijn kleine teen hardhandig tegen een stoelpoot en zit ik nu met een zware kneuzing. En denk je dat iemand ook maar vraagt hoe het met mij en mijn teen gaat? No way, meneer. Dagenlang wordt er alleen maar naar mijn vrouw en kind gevraagd. Begrijpelijk hoor, maar die liggen intussen veilig in het ziekenhuis. Intussen begon ik steeds meer uitslag in mijn nek te krijgen waarna de huisarts mij doorstuurde naar de psychiater. Postnatale depressie, zei die psychiater. Nu krijg ik Prozac als medicijn, maar mijn teen doet af en toe best nog wel wat pijn.’
Teun, vuurwerkdeskundige (59): ‘Mijn postnatale depressie begon toen ik twee van mijn vier darts-avondjes moest inleveren om op de baby te passen. En vooral toen mijn vrouw begon te zeuren dat zij “tijd voor zichzelf” nodig had. Toen kreeg ik ineens last van chronische koude rillingen.’
Wij van Magazine Absurdica zijn overtuigd. Het is hoog tijd dat we stoppen met het bagatelliseren van de emotionele uitdagingen waarmee mannen worden geconfronteerd na de geboorte van hun kind. Het idee dat alleen vrouwen te maken hebben met hormonale schommelingen en emotionele turbulentie is net zo achterhaald als denken dat de aarde plat is. Bovendien hebben vrouwen al jarenlang alle aandacht gehad als het gaat om aandacht voor postnatale depressies. Nu zijn de mannen eens een keer aan de beurt.
Dit was Magazine Absurdica. Vanuit Rusthuis voor mannen in de postnatale overgang.
Tsja, de meer passende(..) benaming van genderneutrale mensen die hun rol op het podium van ‘ Hoera, ‘ wij’ hebben een baby, inclusief ‘face’ (ja! een baby face glimlacht, huilt,knipoogt, boertjes laat, de betekenis van ‘ water closet, toilet, poepdoos’ nog niet kent om over wc papier in rollen van 24 per pak om d’ den bips, billen het de plek waar nu de zon nog niet komt maar later – als het naturisme als natuur liefhebber nog niet ontdekt is omdat het ‘ in je blootje parmantig lopen’ om ‘ zindelijk’ te moeten worden als pre- kinderopvang opvoedingscentrum waar de kleine direct begint te krijsen omdat een genderneutrale met if zonder snor geen ‘ aha’ erlebnis geeft. Neeee, ik ken je niet, zelfs niet van zo dichtbij en dat zonder bril! Ik moet nu gaan brullen want dat wordt van mij verwacht! Siewertje, Stoffer, Vlinder, Spijker, Zilver Annemarie ..koekoek…ik ben Truuske van jouw opvang huuske..! Ik ga nu nig harder brullen en in mijn luier plassen en drukken want dat zal hun leren dat ik later van iemand naar het IKC moet… ik weet het wel als vaby! Het intergraal.. de ‘ heilige’ plek voor babies zoals ik! En mijn papa… is net een kleurentelevisie en gekleed in jurk, rok dan weer in een broek en die rare geluiden brabbelt.. ‘ blurpp brrrr ik ben het Spijkertje..jouwww papaaaa. Wat een onzin. Europapa zeker want het kost een smak geld om mij hier op te sluiten totdat ik opgehaald wordt en ergens naar toe moet in een Baboo bakfiets of in een rugzak, kinderwagen en soms in een wurgautokinderstoel. En die post gendernatale depressie herken ik als mijn ophaler ineens op de rem trapt en ik hoor’ Waar zijn Wij mee bezig?’ Wij? Ik moet weer brullen want wie is die deze vraag stelt? Postnatale depressie is als het weerbericht: het wordt een babyleven met regen, sneeuw, ijs en zonneschijn! Ik heb zin om nu naar lekker baby te zijn! Ik voel alleen mijn eigen ‘druk’ onderin in mijn luier. Zo, nu ga ik aan een fles met speen… lekker zelf me klem zuigen!
Na al die jaren zit ik nog steeds met zo’n postnatale depressie opgescheept. Het denken aan het woord “baby” doet me zweten en ga ik in tranen uitbartsten. Volledige isolatie is nodig volgens mijn psychiater. Mijn vrouw daarentegen heeft zoals steeds nergens last van.
Tenen en stoelpoten zijn ook nooit mijn vrienden geweest.
Maar de aarde is wel plat dus waar zeuren jullie mannen nou over?
Woj houden gewoon van zeuren.