Fotobron: Babak Fakhamzadeh
Ik had gerekend op een vreselijke avond. Fan ben ik niet van het Eurovisie Songfestival, verre van. Als het aan mij ligt, zou het hele gebeuren aan me voorbijgaan, geruisloos, zonder dat ik iets in de gaten heb. Realistisch is dat scenario overigens niet, als je lief wel fan is en graag wil kijken, tenminste als Nederland meedoet, in de finale. Vandaar dat ik me voorbereid had op een avond vol afgrijselijke muziek, als ik het dat al zou willen noemen, gecombineerd met misschien nog afgrijselijkere optredens. Het liep anders, zoals u wellicht weet. Joost, onze afvaardiging, mocht ineens niet meer meedoen. Waarom, dat is nog steeds een (euro)mysterie.
Eerst was het verhaal dat Joost iemand fysiek belaagd had. Later werd dat weer omlaag geschroefd naar verbaal. Nog weer later was het een ‘bedreigend gebaar’. Er waren meerdere incidenten, en waarschuwingen, heette het. Het bleek te gaan om een cameravrouw, die bleef filmen, ondanks een herhaaldelijk verzoek omdat vooral niet te doen. Wat er van waar is, Joost mag het weten. Het was in elk geval voldoende aanleiding voor de EBU, organisator van het festijn, om Joost de deur te wijzen. Of beter gezegd, compleet uit te wissen. Alsof hij niet had meegedaan, zo werd Joost ineens doodgezwegen, ontkent, verstoten. Helemaal lukte het niet, iedereen had donders goed in de gaten dat er iets gebeurd was. Maar wat, daar gaf de EBU geen uitsluitsel over.
Vreemd, op zijn zachtst gezegd. Als je in je recht staat, als er getuigen zijn, en camerabeelden, neem ik aan, heb je ook niets te verbergen. In plaats daarvan doet de EBU alsof er niets gebeurd is, alsof Joost niet bestaat. De Nederlandse delegatie protesteerde wel, Nikki de Jager weigerde de stemmen voor te lezen, daar bleef het bij.
Dat gaat mij niet ver genoeg. Ik zeg: we trekken ons terug, we doen gewoon niet meer mee, met dat circus. We organiseren ons eigen songfestival, met alleen Nederlandse liedjes. Iedere provincie stuurt een afgevaardigde, Brabant en Limburg geven elkaar de 12 punten, andere combi’s zullen als vanzelf ontstaan, gebaseerd op oude vriendschappen of juist rivaliteiten. ‘Dit is Leeuwarden, met de punten van de Friese jury’, zullen we horen, maar dan op zijn ‘Frysk’. Bitterballen of poffertjes erbij, of anders chips en wat nootjes. Een pilsje of wat fris voor de neus, dan wordt het een gezellig avondje. Kunnen we eindelijk eens lekker meezingen!
Geen euromysteries meer, gewoon gezellig, onder ons.
