Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Laatst was het ineens mooi weer. Daarom grepen Jonna en ik de kans en gingen naar het strand. Ik heb toestemming om daarover te schrijven, dus dat doe ik dan ook. Punt is, dat ons tijdens onze strandgang beiden meteen opviel dat het lichaamsbeeld in de openbaarheid weer eens duidelijk is veranderd. Gepolariseerd. Vroeger viel het niet op (of letten we er niet zo op), maar de mensen zijn nu óf superdik en doen uit alle macht aan body positivity (no fat shaming intended), óf het zijn extreem afgetrainde superbody’s. Smaken daartussenin: nauwelijks.
Bij de dames is het schisma zo mogelijk nog groter en opvallender. Vooral pubermeisjes zijn van de fanatieke body sculpting; elk ribbeltje en elke curve moet op de juiste plek zitten en van het juiste formaat zijn. Daarentegen zijn de vrouwen van boven de pak-‘m-beet 45 duidelijk helemaal klaar met het voldoen aan welk ideaal dan ook. Die stralen dat tevens meteen ten volle uit: ‘Wat kijk je nou, man? Ik ben zoals ik ben. Ik ben goed genoeg en je doet het er maar mee. Of niet. Zal me ook worst wezen.’
Jonna ziet er qua lichaam – en ook qua rest – (meer dan) prima uit, maar ze gaat niet naar de sportschool. En door ons strandbezoek werd ze ineens toch ietwat onzeker. Eerst vroeg ze of ze niet een beetje te dik was, in vergelijking met die dartelende deernes. Ik ontkende in alle toonaarden. Toen opperde ze dat ze eigenlijk toch wel wat meer spieren zou moeten kweken, als ze die perfect gevormde spierbundeltjes zo zag paraderen. Wederom ontkende ik. Wát een onzin…
Ik weet ook wel dat ik af en toe eens tekeer ga over mijn ‘dad bod’ en dat ik vind dat mijn buikje weg moet, maar dat is puur om gezondheidsredenen, niet vanwege de alom heersende bodycult. Nou ja, ook voor een beetje sexappeal, maar daarvan ben ik inmiddels wel voldoende voorzien, voor Jonna’s begrippen. Hoeft niet nog meer te worden. Geen behoefte aan vrouwelijke concurrentie. Maar ik ben sowieso nog mijlenver verwijderd van de fysieke perfectie die half strandnederland ogenschijnlijk nastreeft.
Maar waar komt dat nou door? Waarom doen mensen dit zichzelf aan? Is het door de sportschoolcultuur die zo ontzettend gepusht wordt? Want krachttraining in je favo fitness-tempel, dat zou iedereen moeten doen. Halters pompen, spieren kweken, basisomzet verhogen. Gespierd en slank, zo moet het, zo hoort het. Komt ook door sociale media, neem ik aan. Een tsunami aan foto’s en reels van geperfectioneerde lichamen, strakke buiken en afgetrainde armen. En maar vergelijken…
Gevolg: obsessief sporten, fanatiek eiwitten shaken en bérgen zelfkritiek, want goed gedefinieerde spieren en een zongebruinde huid, dát lijkt de huidige maatschappelijke norm te zijn. Pas dan mag je zelfvertrouwen hebben. Pas dan kun je gelukkig zijn. Pas dan kun je goede selfies maken. Pas dan mag je in het openbaar beachvolleyballen. Eerder niet.
Enfin. Na dit strandbezoek ben ik des te blijer dat ik die 45 al gepasseerd ben. En dat Jonna mij prima vindt. En dat ik haar heb kunnen overtuigen dat zij óók helemaal prima is.
“Terrasje? Bitterballen?” Jonna kijkt me steels aan en klopt me op mijn dad bod-buikje.
“Yes, baby. Met een biertje erbij!”
