Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Laatst maakte ik een nieuw account aan. Mijn (dure) oven was kapot en aangezien die nog in de garantietijd zat, ging ik maar eens naar de site van de fabrikant om reparatie te claimen. Dat blijkt echter niet mogelijk te zijn zonder een geregistreerd klant-account. Eerste gevoelens van irritatie borrelen in mij omhoog. Maar goed, vooruit dan maar. Even een inlog aanmaken.
Dan volgt prompt de vraag: ‘Nieuwsbriefje erbij?’
‘Nee.’
‘Fijn, dan moet u uw registratie nu enkel nog bevestigen via de link in de mail die wij u net gestuurd hebben. Veel plezier met onze fantastische, geweldige nieuwsbrief!’
Of zoiets. De tweede irritatie. Ik wíl geen nieuwsbrief! En als je dat nieuwsgebrabbel van je toch sowieso toestuurt, vraag dan gewoon niet?
Ik zweef naar mijn mailbox om de boel ook meteen weer te unsubscriben. Geen rotzooi in mijn brievenbus. Ah, daar is ie, de mail. En dan krijg ik het even helemáál te kwaad.
Want in de mail word ik aangesproken met…
Jawel…
U/Je/Het raadt het niet…
‘Lieve Aardbewoner!’
Hoe? Wat? Huh? Ik kan inderdaad helaas niet ontkennen dat ook ik zeer waarschijnlijk zo’n stinknormale aardbewoner ben, maar ik ben toch echt liever gewoon ‘meneer Enkeling’ voor non-vrienden. Of gewoon niks. ‘Goedemiddag’ volstaat toch ook? Blijkbaar niet. En dan krijg je aanspreekgedrochten als ‘Lieve Aardbewoner’.
Hoezo lief? Ik wens niet lief te zijn voor producenten van niet functionerende huishoudelijke apparatuur. En zeker niet voor mailmensen die ik niet ken en die mij duidelijk ongewild en uitdrukkelijk ongewenst nieuwsbrieven toesturen.
En verder wens ik, als het dan echt moet, enkel met mijn voornaam aangesproken te worden. Wat nou Aardbewoner? Wie zegt dat wij, even theoretisch, überhaupt op aarde wonen? Misschien zie ik onze aarde wel als maan. Maan van de zon. Daar draaien we immers met ons aardklootje omheen, nietwaar? Identificeer ik mij als maanbewoner, word ik goddomme nóg aangesproken als aardbewoner! Kwetsend. Ga weg met je onoriginele, genderneutrale policorrectheid? Ik heb nog liever mails die beginnen met enkel ‘Hallo!’ Of zelfs met het volslagen lege ‘Beste.’
En toch vraag ik mij nu af: waar is dit alles, deze idiote aanspreekwijze, uit ontsproten? Wat is de oorzaak van deze krampachtigheid? Komt het daadwerkelijk doordat niemand meer weet hoe je een ander nog mag, moet of kunt noemen, zonder dat je het van tevoren vraagt?
“Ach Hettie, hoe moet ik je vandaag aanspreken?”
“Met Sire, graag. En in de derde persoon onzijdig meervoud.”
Doet me denken aan laatst. Toen zag ik in een restaurant een bordje bij de wc: “Plassen”. Met daaronder een pijl naar links met het bijschrift “MET PIEMEL” en een pijl naar rechts: “ZONDER PIEMEL”.
Aha. Duidelijkheid. Dacht ik. Maar nu blijkt wel weer: genderen is alweer gisteren. Want als puntje bij paaltje komt, is iedereen gewoon een aardbewoner. Met of zonder piemel. En nu niet meer zeiken alstublieft.
Is het nog goedgekomen met de oven?