Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl
Zoon, gediagnostiseerd met McDD, moet uit huis geplaatst worden. Dat is tenminste het dwingende advies van de verschillende zorginstanties en van de gemeente waar we wonen. Om dat kracht bij te zetten gaf de gemeente aan dat ze de pgb per 1 juli 2024 stop zetten. Een financiële strop van € 1500,- per maand.
Dit advies kwam zo’n jaar geleden. En wij waren het er mee eens, want we kunnen onze zoon niet meer de begeleiding geven die hij zo hard nodig heeft.
We moesten op zoek naar een woongroep. Maar dat was nog niet zo makkelijk.
Vooropgesteld, de stempel McDD opent vele deuren. Zoon kwam automatisch in aanmerking voor speciaal onderwijs, de geestelijke gezondheidszorg kende specialisten toe en Zoon mag via de invalide-ingang de verschillende attracties van de Efteling betreden. Iets waar hij nog steeds zeer gelukkig van wordt.
Maar zo’n stempel gooit een deur voor je neus dicht.
Een jaar geleden is onze contactpersoon hard op zoek gegaan naar een geschikte woongroep voor onze zoon. Een hele opgave, want vind maar eens een groep waar iemand van nog geen 18 kan wonen, terwijl hij geen medische zorg of psychische behandeling nodig heeft. McDD valt onder een psychische stoornis, maar een McDD-er moet je zeer zeker niet tussen jongeren met een psyschische achtergrond zetten.
Er zijn wel andere huizen voor jongeren tot 18, maar dat zijn vooral woningen voor kinderen met een lichamelijke beperking. Daar heeft een McDD-er ook geen connectie mee.
Daarbij hadden mijn vrouw en ik één eis: Zoon moet hoe dan ook op zijn eigen school kunnen blijven zitten. Want twee heftige gebeurtenissen tegelijkertijd; dat trekt hij niet.
Dat maakte de zoektocht naar een juiste plek direct een stuk lastiger. En dat hebben we geweten.
Misschien wel dertig stichtingen heeft onze contactpersoon aangeschreven. Bijna elke stichting gaf per direct aan dat ze ons kind niet wilden zien. We mochten niet eens komen praten.
Één stichting hebben we -na lang aandringen – bereid gevonden om ons te ontvangen. Na een gesprek van bijna twee uur waren de werknemers zeer enthousiast en vonden ze het stigma McDD achteraf best meevallen. We zouden contact houden en zodra er een geschikte plek beschikbaar kwam, mochten we op intake komen.
Zover is het nooit gekomen; een psychiater, verbonden aan het bewuste huis, las het dossier van onze zoon en besloot daarop om Zoon niet toe te laten. Want Zoon heeft McDD.
De lijst met mogelijke huizen werd korter en korter, de afwijzingen volgden elkaar gestaag op. En wij werden steeds wanhopiger. Hoeveel we ook van onze zoon houden, het is schier onmogelijk om hem thuis de juiste begeleiding te geven. Ondertussen zat er niets anders op dan te gaan wennen aan het idee dat er gewoon geen plek voor onze held te vinden is.
Tot afgelopen maandagavond.
We mochten bij een woongroep op gesprek komen.
Zonder erg veel verwachtingen, maar met veel hoop gingen we dat gesprek in. Zoon was uiteraard zichzelf en meestal zorgt dat voor een afwijzende reactie bij onze gesprekspartners, maar dit keer niet.
Het huis ligt naast een natuurpark en heeft zelfs een eigen visvijver. Dus werd Zoon enthousiast. Mijn vrouw en ik ook, maar inmiddels zijn we wel gewend aan een afwijzing, we bleven stoïcijns.
Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl
Aan het einde van de afspraak gaf de leiding aan dat ze erg positief waren, maar dat ze de ochtend erop onze zoon in de groep gingen bespreken. Mócht er een akkoord volgen, dan zou er in principe per direct een kamer voor hem vrij zijn.
Zonder al teveel verwachtingen gingen we de nacht in.
De volgende namiddag kwam de mail. ‘Jullie zoon is meer dan welkom en hebben jullie op korte termijn tijd voor een intakegesprek?‘
Ik heb gehuild.
Tranen van blijdschap. Eindelijk ziet een stichting niet alleen de stempel, maar de persoon erachter. En ik heb gehuild omdat zomaar ineens onze zoon niet meer thuis zal wonen.
Bitterzoete tranen.
Lees hier deel 2
Lees hier deel 1
Lees hier alle blogs over McDD
Ohhh, wat ben ik BLIJ voor jullie! Wat een goed nieuws!! Ik kreeg er zowaar de tranen van in de ogen. Blij blij blij! Eindelijk krijgt hij een goede plek en de begeleiding die hij nodig heeft… Om van de last die daarmee van jullie schouders valt nog niet eens te spreken…
Wow!
Jongens wat fijn! En wat een ontlading moet dit geweest zijn. Er gaat weer zon schijnen voor jullie. Alle goeds!
Mooi bericht, Gabriel. Ik hoop dat je zoon het daar naar zijn zin zal hebben en alle begeleiding krijgt die hij nodig heeft. En dat dit het leven voor jullie allemaal beter en fijner zal maken. Alle goeds voor jullie allemaal. Groetjes
Wat zullen jullie opgelucht zijn Hopen dat hij zich er thuis gaat voelen
Fantastisch nieuws!!
Eigenlijk is het treurig om hier blij om te zijn. Ik hoop dat jullie zoon daar snel op zijn gemak zal zijn en dat zijn problemen adequaat aangepakt worden. Nu kunnen jullie eindelijk tot rust komen, jullie dochter meer aandacht geven en vooral zelf herstellen van de ziektes waar jullie aan lijden.