
Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Vorige zondag wilde ik mijn spontaniteit eens danig laten zegevieren door Jonna onverwachts mee uit eten te nemen. Ik had uren gespendeerd aan het uitzoeken van dat ene sjieke restaurant met de meest laaiend enthousiaste reviews op TripAdvisor. Ik reserveerde een tafeltje in de hoek aan het raam, zodat ik op mijn manier ongestoord romantisch kon zijn.
Het etablissement – midden in de stad – had een eigen parkeerplaats. Met slagboom. Daarom moest ik even dubbel parkeren om binnen te vragen of ze de slagboom voor mij konden openen. Binnen riep de serveerster verveeld vanachter de balie dat ik ook op de intercomknop had kunnen drukken. Oh ja. Eenmaal weer bij de auto had ik een prent van 80 euro voor dubbel en dus fout parkeren. Mijn ergernis steeg.
Jonna kwam even later op de fiets, die verstandige vrouw. Eenmaal aan ons tafeltje neergezegen kregen we na een luttel kwartier de kaart. Ik schrok. Potjandriedubbeledorie, ik had online moeten kijken… Wát een prijzen. Maar ik liet natuurlijk niets merken. Alles voor mijn vrouwe. Maar mijn ergernis steeg gestaag verder.
Zij bestelde als voorafje coquilles met zeekraal en limoen (“18” stond erachter), ik de asperges met vadouvan (blijkbaar een of ander gefermenteerd kruidenmengseltje) en filet van citrusfruit (“16”). Bij het inspecteren van de hoofdgerechten slikte ik al bij voorbaat menig keer. Ik nam de lamsfilet met biet en doperwt, zij de ‘visvangst’ met knolselderij, radijs en citroenboter, beide voor krap dertig euro. Ik was best benieuwd wat er voor ons neergezet zou worden. Bij die prijzen gingen we vast blij verrast worden.
Verrast wel. Blij niet. Eén (!) coquille (zo’n Jacobsschelpding, maar waarom dan in het meervoud?) met enkele sliertjes zeekraal en een theelepel saus. Eén (!) gevierendeelde asperge (weer geen meervoud!) met onbestemde topping en een zo dun mogelijk gesneden schijfje sinaasappel. Samen voor luttele 34 euro. Van elkaar proeven was bij deze hoeveelheden hoeweinigheden godsonmogelijk. Die horecaffers zijn vandaag de dag wel gruwelijk zuinig geworden…
We keken elkaar aan.
“Lekker?”
“Ja, lekker. Beetje erg weinig, maar wel lekker. Hopelijk is het hoofdgerecht meer…”
Ik voelde me lichtelijk bezwaard – ik had dit ‘ons ben zuunig’ restaurant immers uitgekozen – maar ik had nog hoop. Die vervloog subiet toen het stukje witvis, formaat kwartelei, voor Jonna neergezet werd. Een plakje radijs, een flintertje selderij en een kunstig gedrapeerd geel iets wat zich als de citroenboter ontpopte. Mijn Madurodam-lam liet me bijna van de stoel zakken. Die ene doperwt naast dat plakje biet hadden ze zich ook kunnen besparen. We schoten gezamenlijk in de lach, maar het was werkelijk om te huilen.
“Nou eh, hap smakelijk, hè?” grinnikte Jonna. “Want van eten als in ‘meerdere happen nemen’ kan hier eigenlijk geen sprake zijn.”
“Sorry, lieve, dit had ik niet kunnen bevroeden. Zullen we straks nog even langs de Febo gaan?”
“Geen sorry hoor, jij kon het inderdaad niet weten. Ik vind dit wel een leerzame ervaring. We snacken de rest er straks wel bij.”
“Ik heb er echt totaal geen lol meer in om überhaupt nog uit eten te gaan. Dat is enkel nog leuk als je weinig of geen honger hebt. Echt hè, bloedhekel aan koks die voor mij bepalen of ik aan de lijn moet doen.”
Verongelijkt vergelijkend jeremieerde ik nog even verder.
“Nou kappen, joh. Zo word je een oude mopperpot en daar hou ik niet van. We dokken hier, komen nooit meer terug en gaan zo lekker nog een bamibal en een kroket uit de muur trekken. En morgen kook ik voor jou. Krijg je een lekker karbonaadje met jus, aardappelen en boontjes. Als je nu maar weer lacht. Want eigenlijk is dit toch geinig?” Heerlijk praktisch is ze, mijn Jonna. Ziet overal de lol en het leerzame van in.
Ik niet. Ik vind dit pure ongein. “Maar ik ben nog hongerig. En boos, ook.”
“Jij hangry old man,” plaagt Jonna me.
Als we de rekening krijgen, val ik helemaal stil, want zelfs het bestek kost geld: “4 euro couvert supplement” stond er in sjiek Frans op de bon. Ze zijn niet goed wijs. De volgende keer eet ik met mijn handen. In totaal moest ik meer dan honderd euro bloeden voor een viertal oversized borden met een hapje niks. Eerlijk? In mijn ogen is de hele horeca van de pot gerukt.
Die fooi kunnen ze ook mooi vergeten.
Ik ga nooit meer uit eten.
Epiloog:
Toen ik die verhipte parkeerplaats weer afreed, dat verhipte smalle eenrichtingsverkeerssteegje in, stond daar ineens een betonnen gemeentepaaltje, naar alle waarschijnlijkheid gesponsord door een overijverige, lokale carosseriebouwer. Want dat paaltje boorde zich in de gril van mijn Volvo; 2800 euro schade. Niet alleen uit eten gaan is een crime geworden, waarbij je als gast blij mag zijn dat je ergens mag zitten en betalen. Krijg je nog een hap eten, moet je helemaal niet meer zeiken. Autorijden bestaat inmiddels ook enkel nog uit het ontwijken van overheidspesterijen. Parkeerbonnen, snelheidsbonnen, overal paaltjes, drempels, wegobstakels, omleidingen, wegenbelasting, wegopbrekingen, u zegt het maar. Het is ganzenbord rijden op straat! Ik dat ik maar een elektrostep koop. Als ik toch nooit meer uit eten ga, kan ik me dat nog wel veroorloven. Dan maar een hangry mopperpot. Op een stepje.






Eigenlijk moet ik heel hard lachen sorry Denis, maar snap je wel. Hopelijk heeft Jonna lekker voor je gekookt
Ik zou de verzekering inschakelen. Die weten wel goede restaurants te vinden. O, en en passant keren ze de schade uit.