Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Ook in mijn huishouden heeft voetbal voet tussen de deur gekregen. Ik ben totaal geen voetbalfanaat, maar Simone zwijmelt erop los bij het aanschouwen van de Spaanse en Portugese voetballers. En dus moet er gekeken worden als die knullen spelen. En als ze niet spelen, ook. Vooral de Spaanse Yamal is een ‘schatje’, alleen al vanwege zijn leeftijd (16!). Dat ie maar tot 23 uur mag spelen – want dan is het bedtijd voor kleine ventjes – is slechts een klein verdriet.
Het grotere verdriet is dat ik enkel nog maar voetbal zie, waar ik ook kijk. Er is niets anders meer. Alles is Oranje – hoewel die Hollandsche schapen allang in ‘t rood staan, onderuit geschopt door die berggeiten uit Oostenrijk. En dat op een vlak veld! Derde van de poule, een schande. Vindt men. Mij zal het worst wezen. “Nederland is in oude fouten vervallen!” Wat die oude fouten zijn, is onduidelijk, maar de zondebok is alweer gevonden. Koeman. Vanzelfsprekend. Een volk van herkauwers (schapen, geiten, bokken, koeien), wat ook te zien valt op het veld: er wordt gekauwd (kauwgom) en gefluimd (gatver) dat het een lust is.
Het is allemaal zo banaal. Dat die eeuwige pruillip Simons elke keer verongelijkt een verveelde vinger in zijn neus stopt, is irrelevant. En dat eigen doelpunt van Malen was ook ronduit stom. Dan hebben die Oostenrijkers toch echt verdiend gewonnen van ‘s Neerlands arrogantie. Maar goed, ze mogen hun ‘sterke punten’ nu als groepsderde gaan uitproberen tegen de Roemenen, die ook weer finaal onderschat worden. “Wat een geluk dat we nu tegen die Roemenen mogen spelen! Eitje!” En als Nederland dan onverhoopt toch wint, moeten ‘we’ in de halve finales wéér tegen Oostenrijk. Als Oostenrijk van Turkije wint, tenminste. En als ik het goed begrepen heb. Dat laatste valt natuurlijk te betwijfelen.
Enfin. Het enige wat ik de godganse tijd zie en mij behoorlijk aan erger, zijn die steeds weer dramatisch neervallende mannen. Ze hebben allemaal chronisch last van PHPD. Pijntje Hier, Pijntje Daar. Zo noemt mijn moeder dat. Dan grijpen ze met de ene hand naar hun – al dan niet vederlicht getoucheerde – onderbeen en slaan met de andere hard op de grasmat. Zoveel pijn. Maar toegegeven: die valtrainingen werpen tenminste nog enige vruchten af. Ook voor als ze een aai over de schouder krijgen: meteen hersenletsel. Maar: al die Schwalbes leveren ook een hoop gele kaarten op, die ook. En laat geel nu mijn lievelingskleur zijn.
En dan hebben we nog de goals, waarvan de helft “sofort!” afgekeurd wordt. Meestal vanwege buitenspel, soms vanwege vermeend hands. Of het duurt wat langer: vijf minuten op de monitor staren om tot een enigszins juiste, op drone-beelden gebaseerde VAR-beslissing te komen. Dat had je vroeger allemaal niet. Had de scheids het niet gezien, was het een goal. En voor mijn gevoel heb je ook veel meer grensrechters dan vroeger, toen een doelpunt nog gewoon een doelpunt mocht zijn en je zonder vertraging kon juichen. Toen was voetbal nog leuk.
Hoe dan ook, Simone is voor Lamine Yamal. En voor Gavi (meer namen heeft die vent niet). En als die niet winnen, dan is ze voor João Félix. En een héél klein beetje voor die ouwe gladjakker van een Ronaldo. En dat moet ik minstens zes keer per dag horen op de dagen dat die ventjes spelen. Wat zal ik blij zijn als het 14 juli middernacht is. En dat we dan hebben kunnen constateren dat de slotceremonie net zo’n armoedige bedoening was als de openingsceremonie. En dat we Denemarken eindelijk weer een keer als kampioen kunnen vieren (eerst nog even die verhipte Duitsers verslaan). Want dan mag ik eindelijk weer ongestoord onderuit op de bank; netflixen met een biertje. Genoeg voetbalgeleuter.
Schitterend geschreven, Denis. Ik heb smakelijk gelachen.