Van ons, voor jullie...
Nee, nee, geen zorgen. Ik ben echt exit. Ik wip enkel even langs om jullie jaloers te maken. Want in plaats van de – van god en de wereld – Verlaten Man, ben ik nu de Vakantieman. Hoog tijd voor harige benen om bruin te worden.
En het is hier vreselijk. Echt vreselijk. Ik zeg dan ook niet waar ik ben, want dan komen jullie allemaal (nou ja, Jan niet) hierheen om mij te redden, dat weet ik zeker.
Niet doen. Vooral níét hierheen komen.
Voor je eigen bestwil. Ik overleef het wel.
Elke week in je mailbox!
Theo kreunt. Ik word gek, denkt hij. Hij legt zijn voorhoofd op het stuur van zijn Renault Espace. Alles plakt. Zijn onderbroek kleeft tussen zijn billen. Tranen van onmacht wellen op in zijn ogen.
Op de website zag de camping er uitermate cosy uit. In het echt is het toch wat anders dan verwacht. Maar: het is hier groen. Heel groen. Groen met een randje geitenkaas. Naast me staat een yurt. Geen tent, geen caravan, maar een yurt.
Vroeger kon ik nog smakelijk lachen om al het idiote nieuws in de zomer, bij gebrek aan beter. Tegenwoordig loop ik erbij als een kale dominee op een verregend kerkhof: hoofd schudden, sigaretje in de mondhoek en non-stop mompelen dat het einde nabij is.
Misschien moet ik maar gewoon accepteren dat mijn relaties andere stadia doorlopen. Fase één: ze verschijnt in mijn leven. Fase twee: we houden van elkaar. Fase drie: ze vertrekt naar een ver land. Of naar een andere man. Next.
Iemand nog een oppeppend woordje over? Want oh, oh, oh, wat heb ik zin in het komende jaar. Not.
Op rationeel niveau weet ik dat ze gelijk heeft, maar gevoelsmatig vind ik haar opmerking totaal not amusing. Dus ik antwoord gelaten: "Ik voel wat ik voel, dus doe ik zoals ik doe."
Ik heb het nog zo gezegd: glanping doe je in de Sahara.