McDD – uit huis plaatsen – Deel 5

18-07-2024 door Gabriël van Eekelen

Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl

Gisterenavond brachten we onze zoon -bgediagnosticeerd met McDD – naar de leefgroep waar hij tot zijn 18e verjaardag zal wonen. Hij is nog geen 16, en zijn wereld stort in. Papa en mama sturen hem het huis uit.

In een waas kookte ik een maaltijd en mijn vrouw speelde Tetris met alle verschillende koffers. Zoon dook weg in een spelletje op zijn telefoon. Maar toen het tijd werd om te vertrekken, schreeuwden de emoties hun weg naar buiten. Zoon knuffelde de hond alsof hij haar nooit meer zou zien. Dikke ingehouden tranen rolden over zijn wangen en Nala likte met grote ogen Zoon schoon.

Bij de auto viel hij in de armen van zijn moeder. Ik morde wat met de sleutels om het huis op slot te krijgen, maar door de vochtige mist zag ik geen steek voor ogen. Achter mij stond een wanhopige knoop van twee mensen die elkaar zo lief hebben dat loslaten de enige liefdevolle optie is. En in de auto huilde dochter machtig mee.

Onderweg waren we doodstil. Ik herinnerde mij dat we precies op deze manier een half jaar geleden naar de crematie van mijn veel te vroeg overleden broer reden. Maar nu is de steen in mijn maag een stuk zwaarder.

Na een kwartier van tranen inslikken voel ik dat ik kan praten zonder te huilen en ik begin met het opnoemen van belachelijke voordelen van zijn nieuwe huis. “Het voordeel is dat je boven en beneden een toilet hebt“, roep ik met geveinsd enthousiasme. “Dat is inderdaad handig, papa. Als jij dan beneden gaat, kan ik boven en dan lijkt het net alsof ik op je kop aan het schijten ben.” De toon is gezet en we bedenken gezamenlijk de meest onzinnige voordelen. Humor is de lijm die ons gezin in de meest moeilijke tijden aan elkaar bindt.
Het nadeel roepen we niet. Over een uur zijn we uit elkaar gerukt.

Bij de leefgroep sjouw ik samen met Zoon alle spullen naar boven en daar richt Dochter de nieuwe kamer zo sfeervol mogelijk in. We verliezen ons in het klussen en we denken niet aan het zwaard van Damocles, dat binnen een half uur naar beneden dondert.
Dan gaan we naar de begeleiding. We bespreken wat zakelijke dingen en ik ben blij dat ze Zoon zo liefdevol benaderen.

Maar dan komt het moment dat we alles besproken hebben.

Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl

“Willen jullie even zitten?” wordt ons gevraagd.
“Nou, als jullie het niet erg vinden wil ik liever nu afscheid nemen. Anders doet het nog meer pijn.” Ik zie de ogen van Zoon rood worden en volg direct. Ik pak hem vast, en Zoon graaft zijn hoofd diep in mijn borst. Zijn armen stevig om mij heen en ik denk niet dat hij ooit nog los laat. Maar dat is precies wat ik moet doen; loslaten.
Mijn vrouw probeert heel hard om zo min mogelijk te huilen. Dat heeft ze Zoon nu eenmaal beloofd; ze zou sterk blijven op het moment van het afscheid. Dochter knuffelt broer en ze maakt een grapje. Wel fluistert ze hem in zijn oor dat ze hem in de auto een appje zal sturen.

In de auto breekt mijn vrouw totaal. Ik probeer me met trillende lip op de weg te concentreren, maar ik voel dat deze woensdag de meest zwarte dag uit ons gezin is. Nog nooit heb ik mij zo waardeloos gevoeld.

Laat in de avond ontvang ik een bericht van de leefgroep. Zoon heeft die avond lekker gekletst en hij heeft zijn medebewoners ontmoet. Hij is goed gaan slapen en hij was best vrolijk. Een zucht van verlichting schiet door mijn lijf en nog geen minuut later slaap ik als een roos.

De volgende ochtend vertel ik mijn dochter over het bericht, en haar ogen laten zien dat ze opgelucht is. “Wat heb je hem eigenlijk in de auto gestuurd?” vraag ik geïnteresseerd. Ze laat mij het bericht lezen:

“Je bent de beste broer die ik kan wensen en je maakt heel snel nieuwe vrienden. Ik hou van je, eikel.“

Lees hier deel 1

Lees hier deel 2

Lees hier deel 3

Lees hier deel 4