Bron: Pixabay.com
De Engelse overheid heeft het weer eens dik voor elkaar. Na het zoveelste relletje met rechtsextremistische randdebielen – je weet wel, types met niet passende bivakmutsen omdat het voorhoofd tussen wenkbrauwen en haargrens ontbreekt – werd door de regering beloofd om “keihard op te treden”.
Nou, als Engelsen iets goed kunnen – dacht ik – dan is het wel keihard optreden. Dit is tenslotte het land dat ooit een halve wereldbevolking aan zich onderwierp met een combinatie van thee, koetjesrepen en de misplaatste overtuiging dat de zon nooit onderging in hun rijk.
Persoonlijk ben ik gek op Engeland; de historie, die stoïcijnse houding onder alle omstandigheden. Verademend!
Dus daar stonden ze, klaar voor harde actie. De boodschap van de regering was glashelder: geen geintjes meer. Iedereen verwachtte tanks door de straten van Londen, soldaten op elke hoek. Maar nee, niets van dat alles. Het is Rusland niet, mind you!
In plaats daarvan: de politie, voorafgegaan door een kudde welzijnswerkers. Eerst was er de beleefde vraag: “Wilt u alsjeblieft stoppen met het vernielen van eigendommen?” En toen, met de moed van een lamme muis in een kamer vol krolse katten, volgde de strenge waarschuwing: “Als u nu niet luistert, zijn wij genoodzaakt een stapje terug te doen en te hopen dat u vanzelf naar huis gaat.”
Toen de media achteraf vroegen naar het “harde optreden” werd met serieuze overheidsgezichten gesproken over “de-escalatie” en “strategische terughoudendheid.” Want natuurlijk, we willen niet dat iemand denkt dat geweld beantwoord moet worden met geweld. Want geweld? Bij ons in Engeland? Komop zeg, wij zijn Europa niet. Wij zijn het volk van lange rijen mensen, op volgorde van lengte, netjes tussen de lijntjes wachtend op hun beurt bij de bushalte. Geweld is not our cup of tea.
Nee, veel beter om gewoon even af te wachten tot de boosheid wegebt, zoals een storm die vanzelf overgaat, of zoals de inhoud van de plee na een avondje Mexicaans eten.
Omdat de media bleven doorvragen, werd het toch tijd voor zwaarder geschut. De overheid kondigde een nieuwe, radicale maatregel aan: huisarrest voor elke relschopper die betrapt wordt op het illegaal vervoeren van meer dan één straattegel.
En zo blijft alles bij het oude. De rechtsextremistische randdebielen vieren feest en de overheid deelt koek, koereepjes en thee uit. En wij, de gewone stervelingen, ook in óns land, vragen ons af wanneer “hard optreden” ooit iets meer zal betekenen dan de zorgen om de gezondheid van de relschoppers.
Misschien moet de knuppel er toch maar eens overheen. Maar de trieste waarheid is dat de enige knuppel die daadwerkelijk gebruikt werd, de houten lepel op het politiebureau was, die nog in de soep stond te wachten tot er weer geroerd kon worden. Het was immers lunchtijd en er waren belangrijkere zaken te doen.
Een beetje gechargeerd, ik weet het. Maar de waarheid is, net zoals in andere landen, dat het de politie is, in plaats van de relschoppers, die aan handen en voeten is gebonden door gebrek aan daadkracht bij de overheid.
Het is een beetje zoals de Engelsen zeggen: ‘If you are at a loss, just sit down for a moment.
Tsja, ‘ randdebielen’ dansend op hun koord over het ravijn van hun politiek met onder hen- in de diepte- de wijd opengesperde bekken van de ‘Nijlpaarden’. Het tekort aan knuppelaars die ook naar hun thuisbasis willen na gedane arbeid en zonder geestelijke en lichamelijke schade. Helaas, helaas de
veelal gemaskerde terroristen van de openbare ruimten slopen meer dan hun superego waarschuwt ‘ niet doen, niet doen’. Hun ego en alles wat tegen links en rechts gedachtengoed is belangrijker dan- wat ik noem- het ‘ zindelijk’ denken. Het gezeik is belangrijker geworden dat wat ‘ normaal en verdraagzaamheid, empathie naar elkaar, onze natuur, ons klimaat, zou moeten zijn. Het is ‘ Ben je het niet eens met mij, dan ben je tegen mij’, is wat hen drijft maar dan snel weglopen in de anonimiteit. Ons politiek klimaat is om te huilen. Is dat erg? Nee, dat is verschrikkelijk. Welke oplossingen dan? Ik weet het niet! Ons land, Europa, onze planeet aarde is ziek, doodziek!
En op straat steekt een dakloze zijn hand in een overvolle afvalboek op zoek naar statiegeld opleverende afval. Krabt even aan zijn huid waar de lichamelijke en geestelijke wonden het helen onmogelijk maakt. De rijken worden rijker (of staan op de Interpol lijst van gezochte criminelen) en verschuilen zich in hun resorts van ‘ OSM: Ons Soort Misdadigers’.
De armen worden armen..Miljoenen planeet Aarde bewoners hebben nooit vrede meegemaakt.
Huil ik? Nee, nog erger.
Het is om te janken ja.
Die Engelse slotregel even vrij vertaald: Als verkrachting onvermijdelijk is ga er dan voor liggen en geniet er van.
Hier is het van hetzelfde. “Doe het nooit meer of je krijgt geen pudding.”