Fotobron: Pixabay.com
– Ik zat op het toilet in het C-gebouw. Toen ging ineens het licht uit.
– Je moet daar ook niet kamperen. Hoe korter je daar zit, hoe minder het licht hoeft te branden. Daar hebben ze rekening mee gehouden. Het gebouw is energieneutraal. Een topper op het gebied van duurzaamheid. Dat bespaart energie. Na een tijdje gaat het licht vanzelf uit.
– Maar ik zat er helemaal niet lang. Thuis neem ik altijd de krant mee. En een glas cola en wat zoutjes. Het is toch het meditatiemomentje van de dag. Een rustmoment om even bij te komen in deze hectische wereld.
– Hoe heb je dat opgelost?
– Ik dacht, ik zwaai even met mijn handen. Dan weet de sensor dat ik niet ben overleden en dan zal het licht wel weer aan gaan.
– Lukte dat?
– Nee, ik kon zwaaien wat ik wilde. Het bleef pikdonker. Er zat geen sensor in het toilet, want er gebeurde niks.
– Hoe heb je je daaruit gered, dan?
– Ach, ik ben al wat ouder. Na al die jaren weet ik mijn lichaamsdelen ook op de tast wel te vinden. Maar ik heb toch de deur maar opengedaan om wat licht naar binnen te krijgen.
– Lukte dat?
Ja, maar ik schrok me dood. Voor de deur stond een vrouw naar binnen te kijken. En op dat moment floepte ook het licht aan. Die vrouw zag mij in vol ornaat zitten. Het leek net of ik in een etalage zat.
– Genânt. Maar wat doet een vrouw op het herentoilet?
– Het is geen herentoilet. Het toilet is genderneutraal. Dat stond op de deur van de toiletruimte. Alle genders mogen daar komen, dus ook vrouwen.
– Maar er hangen urinoirs? Als er nou iets niet genderneutraal is, dan is het een urinoir. Die zijn alleen voor mannen. Dat geeft toch verwarring?
– Dat klopt. Vrouwen hebben geen ervaring met urinoirs. Die weten niet hoe dat werkt. Maar de vaste bewoners van het C-gebouw hebben daar hun eigen invulling aan gegeven. Er zat een vrouw met haar rok omhoog op een urinoir en daarnaast stond een mannelijke collega te plassen. En het werd nog genânter. Omdat ze zakelijk en efficiënt moeten werken, deden ze gelijk de terugkoppeling uit de vergadering van Gedeputeerde Staten (GS). Het werd ook steeds drukker. Mannen, vrouwen. Alle genders stonden gewoon door elkaar, om de laatste besluiten van GS aan te horen. Er kwam ook een cameraploeg van TV-West. Het werd een drukte van jewelste, terwijl ik daar met mijn broek op mijn enkels in de etalage zat. Mijn vrouw appte nog dat ze mij op TV had gezien.
– Is het toch nog goed gekomen?
– Ja, ik heb de deur dicht gedaan en snel de afrondende werkzaamheden uitgevoerd. Daarna ben ik achter de cameraploeg van TV-West langs naar buiten gerend.
– Heb je wel je handen gewassen?
– Nee, ik was te getraumatiseerd. Ik durfde niet meer te voorspellen wat er zou gebeuren, als ik mijn handen onder de kraan zou steken. Als ik de woorden ‘duurzaamheid’ of ‘genderneutraal’ hoor, dan begin ik tegenwoordig te shaken. Voor mij is het C-gebouw nu het WC-gebouw. Het ziet er schitterend uit, maar ik kak daar alleen nog achter de planten.
