Hoe Mannen Denken...

Van ons, voor jullie...

  • Home
  • Archief
  • Over ons
  • Adverteren
  • Contact
« Bij de dokter
Zomergasten: Anita, wat ik met jou kan, kan ik ook met deze pop »

De Verlaten Man (456) – De sage van de aangekoekte koelkast

24-08-2024 door Denis Enkeling

Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com

Laatst keek ik weer eens in mijn koelkast a.k.a. koelvriescombinatie. Nu doe ik dat wel vaker, maar dan kijk ik meestal zo ‘kort’ mogelijk, zowel qua tijd als afstand. Dat wat vooraan staat, wordt genomen en verder reikt mijn blikveld niet. Maar deze keer keek ik wél verder, want ik had mayo nodig voor bij mijn nogal droge airfryerfrietjes. En die mayo was vooraan niet te vinden. Bovendien kon na zo’n lange vakantie een nadere inspectie weleens van voordeel zijn.

Enfin. Ik staar zoekend in de koelte en zie ineens van alles wat ik liever niet had gezien, maar nu niet meer ongezien kan maken. Aangekoekte plakken viezigheid, een tube uitgelopen tomatenpuree, een stuk totaal verschimmelde kaas (geen schimmelkaas), ingedroogde appelsap (of was het appelstroop?), kruimels en zwarte vlekjes in alle hoeken. En in de vriezer, naast de gevriesdroogde kipfilet, een enorme plak ijs aan het vrieselement. Zo dik dat ik de lade er niet eens meer uit kan trekken; die blijft achter de ijsklont haken. Hoe lang is het wel niet geleden dat ik dat ding schoongemaakt heb? Minstens twee jaar. Of langer. Ja, vast langer. Véél langer.

Stante pede besluit ik – het is inmiddels half negen op de vrijdagavond – om de boel schoon te maken. Hop. Stekker eruit en de deuren open (boven het koelkastgedeelte, onder de vriezer, enkel samen uit te schakelen, niet apart). De koelkast ruim ik redelijk rap leeg, af en toe kokhalzend bij de diverse ontdekkingen. Minstens de helft kan linea recta de kliko in; ongeschikt om ooit nog weer terug te zetten. De lades van het vriesgedeelte haal ik eruit, met alles wat erin zit. Zo goed en kwaad als het gaat, pak ik alles in koeltassen. Het moet maar even zo.

Dan blijkt dat ik de ontdooitijd schromelijk heb onderschat. Het is de hele dag al bloedheet en nog steeds 26 graden in huis, dus zo lang kan dat toch niet duren? Waarom ga ik eigenlijk op de heetste dag (nacht) van het jaar de vriezer schoonmaken?
Hoe dan ook, om half twaalf is er nog steeds niks gebeurd. De ijsklont hangt. En blijft hangen. Daarom maak ik in de tussentijd maar eerst de glasplaten en bakken van de koelkast schoon. De keuken is al snel een waterballet, want die enorme onderdelen afspoelen onder de kraan is niet mijn sterkste kant.

Jonna geeft me tijdens ons goedenacht-appje – we appen voor het slapengaan altijd even op de dagen dat we niet samen zijn (ik hoop maar dat ik dat wel mag vertellen) – nog snel de tip om grote pannen met kokend water in de koelruimtes te zetten. Op onderzettertjes, welteverstaan. En met de deurtjes dicht. Ze wenst me alvast een goede en succesvolle nacht, want zij gaat slapen.

Ik niet. Ik kook water en zet de pannen zoals geïnstrueerd in de vries. Het zweet loopt me in de ogen. Misschien moet ik zelf maar in de vriezer gaan zitten, gaat het sneller.
Tien minuten, een gevoelde eeuwigheid, later is er nog steeds niet veel gebeurd. Dan hoor ik het voordeurslot. Simone komt terug van het uitgaan. Is het al zó laat?
“Jee paps, wat ben jíj aan het doen? Jezus, alles is nat hier, gatver! En weet je wel hoe laat het is?” In haar zwarte jurkje glibbert ze door de keuken.
“Ik maak de vriezer schoon. En ik besef dat het al laat is, ja. Maar ik kan nu niet stoppen. Dan bederft alles.”
“Volgens mij wás de helft dat al.”
“Ha ha. Grapjurk.”
“Was geheel serieus bedoeld…”

Plots hoor ik een stuk ijs naar beneden kletteren. Mijn hart maakt een sprongetje. Jawel, het grote ontdooien is ein-de-lijk begonnen! Zo moet klimaatopwarming op de noordpool aanvoelen. Alleen bestaat daarover wat minder blijdschap.
Toch duurt het alsnog een half uur voordat ook de laatste druppels oud ijs de koelelementen los durven te laten. Op mijn knieën en onder luid gezucht maak ik de vriezer schoon en droog. Het spul in de koeltassen is inmiddels allang ontdooid, maar dat zal me worst wezen. Ik flikker alles erin en zet het apparaat weer aan. Morgen – oh nee, vandaag – zie ik wel verder.

Bloed, zweet en tranen. Om half drie in de ochtend lig ik in bed.
Wat een nacht. Dit doe ik nóóit weer.
Volgende keer koop ik gewoon een nieuwe koelkast.

 

FacebookXLinkedIn
« Bij de dokter
Zomergasten: Anita, wat ik met jou kan, kan ik ook met deze pop »

Het beste van Hoe Mannen Denken

Elke week in je mailbox!

Lees ook

  • De Verlaten Man (497) – Laat maar liggen

    En dan komt het besef. Niet ineens. Maar langzaam, als een verstopte afvoer die toch ineens weer begint te borrelen. Ik hóéf dit niet meer alleen te doen. Niemand heeft gezegd dat ik dit moet kunnen. Ik mag falen. Ik mag loslaten. Het is geen test. Het is slechts een marteling.

  • De Verlaten Man (391) – Kampioen koelkasttetris

    Een nadeel van met pubers in één huis wonen: je koelkast is altijd bomvol. En dan niet omdat ik zoveel insla. Nee, ze proppen er inmiddels allebei hun eigen eetprut in. Mijn doorsnee voer is namelijk niet langer goed genoeg.

  • De Verlaten Man (378) – Zuig ‘t op

    Een en ander komt erop neer dat ik altijd weer degene ben, die alle zooi opzuigt en wegruimt, want anders zou ons stulpje een iglo van brokken viezigheid worden. De kinderen tillen - in al hun goedheid - slechts even de voeten op, als het nodig is. Meer wordt het niet.

  • De Verlaten Man (336) – Stofzuigerzakchirurgie

    Jee, heb ik dáár nu al die moeite voor gedaan? Heb ik echt die hele zak doorgefrunnikt en uitgeplozen voor dát ding? Ik merk dat ik toch lichtelijk teleurgesteld ben. Ik had klaarblijkelijk op een meer 'operatiewaardige' vondst gehoopt.

  • De Verlaten Man (310) – Panta Rhei: eeuwig in beweging

    Simone gaat bij een vriendinnetje logeren en komt vol waardering en respect voor mijn schoonmaakkunsten terug. Hoe bewegend kan het leven zijn.

  • De Verlaten Man (301) – Like a Box of Chocolates

    Een pubermeid is net als die box of chocolates van Forrest Gump: you never know what you're gonna get. Zoals tig bakjes met onbekende inhoud in de koelkast.

Denis Enkeling

Denis Enkeling, was ooit mid-veertiger, maar nu een half decennium ouder. Heeft het schrijven van zijn magnum opus 'Vrouwloos overleven voor Dummies’ na vele aanlopen opgegeven, want weet inmiddels: single is super. Kletst enkel nog over futiliteiten.

Alle artikelen van Denis Enkeling

Reacties

  • Jan Admiraal op Twee soorten burgers
  • Henk op Links en rechts
  • Niek op Links en rechts
  • Niek op Wij gen X’ers: eindbazen en -bazinnen!
  • Niek op Riders on the Storm

Recent:

  • Ondertussen in Peuterspeelzaal de Zwaluwtjes
  • Parlementaire vernieuwing
  • Mooi weer supporters
  • Belastingplan
  • Spionne
  • Het ego
  • Oost West…
  • Van neus tot anus
  • Het krachthonk
  • Een nieuwe politiek

Bezoek ook eens:

  • Hoe Vrouwen Denken
  • Hoe Ouderen Denken
  • Hoe Kinderen Denken
  • Hoe Gehandicapten Denken
  • Hoe Dieren Denken

Rubrieken

  • Home
  • Mailinglijst
  • Adverteren
  • Over ons
  • Contact