Foto: Bernard Gagnon
– Ben jij altijd aardig?
– Dat probeer ik wel.
– Maar je bent toch een lul, als je altijd aardig bent? Dan word je door iedereen in de maling genomen.
– Dat vind ik onzin.
– Waarom? Onaardig zijn hoort toch bij de huidige tijd? Alleen aan jezelf denken. Tegen iedereen een grote bek hebben. Voor jezelf opkomen.
– Dat kan toch ook op een aardige manier?
– Maar als iemand een lul is, dan hoef je toch niet aardig tegen hem te zijn?
– Nee, een lul is een lul. Dat moet je gewoon tegen hem zeggen. Maar wel op een aardige manier. Je moet zijn lul-zijn niet gaan overnemen, want dan is het einde zoek. Lullen heb je overal, maar we moeten de groep wel zo klein mogelijk houden.
– Neem nou zo’n Bert Huisjes. Dat is een enorme lul.
– Ik ken hem niet. Waarom zou hij een lul zijn?
– Iedereen die met hem werkt, vindt hem een lul.
– Dan wordt het lastig. Als iedereen je een lul vindt, dan zal daar wel een kern van waarheid in zitten. We kunnen het niet allemaal met elkaar vinden. Maar iemand die jij een lul vindt, vind ik misschien een aardige vent.
– Maar welk mechanisme zit daarachter? Hoe kan je nou voor de een een lul zijn en voor de ander een aardige vent?
– Als iemand iets leuks doet, dan vind je hem aardig. Doet hij iets vervelends, dan vind je hem een lul. Daarom is de ijscoman aardig en de belastinginspecteur een lul. Maar bij een belastingteruggave vind je de belastinginspecteur weer wel aardig. Het is iets persoonlijks. Het is volledig afhankelijk van de perceptie van de ‘iemand een lul-vinder’.
– Dan kun je als lul dus zowel aardig als onaardig gevonden worden?
– Nee, dat kan niet. Een aardige lul bestaat niet. Dat is een contradictio in terminis. Als mens kun je wel aardig of onaardig gevonden worden.
– Veel mensen willen alleen aardig zijn. Dat kan dus niet?
– Jawel, maar dat hoeft niet te betekenen dat niemand jou een lul vindt. Ik kreeg laatst een receptie aangeboden. Een handdruk, bloemen. Aardige woorden van mijn chef. Maar wel met de boodschap dat ik was ontslagen. Ik vond mijn chef een enorme lul. Toen we bij het raam stonden, heb ik hem een zetje gegeven.
– Ah, dus jij bent ook wel eens onaardig?
– In de regel niet. Maar ik ben ook maar een mens…
– Maar een lul is toch ook een mens? Je zei net dat je tegen een lul ook aardig moet doen?
– Zeker. Twaalf jaar TBS geeft nieuwe inzichten. Tegenwoordig geef ik de lul een schouderklopje. Dan lach ik vriendelijk in zijn gezicht en zeg ik, dat ik hem een enorme lul vind.
– Werkt dat?
– Niet echt. De doorsnee lul vindt zichzelf geweldig, is alleen met zichzelf bezig en luistert niet naar anderen. Maar mij lucht het op. De verhouding met de lul wordt er niet beter op, maar dat is geen probleem. Ik vond hem toch al een lul.
– Waarom is een lul altijd een man?
– Dat is historisch zo gegroeid. Sinds de schepping is lul-zijn iets mannelijks. Je gaat niet tegen een vrouw zeggen dat ze een lul is. Dan ben je taalkundig net een kleuter. Dan vindt iedereen je een lul en dat is contraproductief. Dan kweek je gelijkheid, terwijl je je juist tegen die ander wil afzetten.
– Hoe lang is de gemiddelde lul eigenlijk? Dan ga ik erop letten.
– De gemiddelde lul is eenmetertachtig. Meestal heeft hij een leidinggevende functie.
– Als ik googel dan krijg ik 13,5 centimeter.
– Dat klopt, maar dat is in Madurodam. Dat is een miniatuur afspiegeling van Nederland, dus daar is de gemiddelde lul natuurlijk wat korter.
