Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Je moet mensen nooit vragen wat ze nodig hebben. Je krijgt toch nooit een eerlijk antwoord. Vraag een willekeurige persoon waar het diegene aan schort, krijg je zeer waarschijnlijk te horen: “Een Porsche, een goede beurt en een vakantie op de Malediven.” Maar nooit:
“Een schone onderbroek.”
“Een nietmachine.”
“Een zakdoek.”
“Een stukje plakband.”
Het is slechts zelden dat je ervaart, waaraan ‘t op het moment suprême werkelijk schort. Waar is de mindfulness – het leven in het nu, het bewustzijn van het moment – gebleven?
Vraag je mij bijvoorbeeld wat ik nodig heb, krijg je enkel dat te horen wat ik op dit moment toevallig wil. Of wens. Of waar ik naar verlang. Dat ene bandje, Coldplay, zong het ook al: “When you get what you want, but not what you need.” Nou ja, dat dus. Zou dat bij Poetin eigenlijk ook zo werken?
“Mr. Putin, tell me, what do you really need?”
“World dominance and a new atomic submarine.”
Terwijl hij eigenlijk alleen maar een kopje koffie met een scheut wodka nodig heeft. En een nieuw brein.
Trump wist destijds wel beter: die stuurde gewoon de coronatests die Poetje écht nodig had. Zonder dat hij erom vroeg. Zelfs zonder dat Poetin wist, dát hij ze nodig had, waarschijnlijk. En nu zwemt Poetin ook meteen voor mijn geestesoog, hoe hij met zo’n stokje in zijn neus aan het roeren is. Geinig.
Enfin. Waar had ik het ook alweer over. Oh ja. Over het feit dat mensen over het algemeen geen enkel benul hebben van hetgeen ze écht nodig hebben. Henry Ford (die van die auto’s) zei ooit: “Als ik mensen destijds gevraagd had, wat ze nodig hebben, hadden zij gezegd: ‘Een sneller paard!'”
Dat vat het euvel meteen goed samen: enkel je wensen – want dat zijn het – uitspreken helpt je uiteindelijk niet verder. ‘Whatever you want’ staat doorgaans dus helemaal niet gelijk aan ‘whatever you need’ (eat that, Status Quo). Daarom moet je zelf te allen tijde de betere visionair zijn en uit dat, wat mensen wensen, zelf distilleren wat ze gewoon graag willen en wat ze daadwerkelijk nodig hebben. En als ze zeggen, iets héél erg nodig te hebben, moet je direct beseffen dat datgene hoogstwaarschijnlijk slechts dat is, wat zij zich intens wensen.
En waarom? Omdat alle mensen als egocentrische narcisten worden geboren. Anders zou je als baby c.q. peuter niet overleven. Alles wat telt, ben jij. Iedereen moet jou dienen. En dat doet iedereen ook met liefde, zolang je zo klein bent. Maar sommige mensen verlaten die fase dus nooit en blijven maar krijsen als iets hen niet zint of als zij niet op hun wenken bediend worden. Politici zijn daar een perfect voorbeeld van. Die blijven stuk voor stuk in hun peutertijd hangen. Trump, bijvoorbeeld. En Poetin ook wel, misschien. En Kim Jong-un zeker, die reuzenbaby.
Eigenlijk zou het ‘beter maken van de wereld’ het ultieme doel van de politiek moeten zijn. Alleen hebben politici doorgaans een andere voorstelling (wens) van wat dan een ‘goede wereld’ zou zijn. Elke politicus en bestuurder heeft immers andere waarden en normen. Áls hij of zij die al heeft, tenminste. Een wereld die – uitsluitend – de eigen doelen dient, dát is de enige goede wereld. En dat is precies wat we nu zien op het wereldtoneel. “Leiders” die enkel zichzelf bedienen en hun grootheidswaan dwangmatig blijven voeden. Helaas hebben ze de macht ertoe. Macht die wij, het smachtende plebs, hen gegeven hebben.
Ach. Wat wilde ook alweer zeggen? Oh ja. Wat ik nodig heb.
Ik heb écht heel dringend een nieuwe vinger nodig.
Want mijn Fingerspitzengefühl is finaal verdwenen.
Waarvan akte.
