Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Ik heb al sinds een gevoelde eeuwigheid niets meer over de kinderen geschreven. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat zij dat niet willen. Wat ik wederom volledig kan begrijpen. Net als Jonna hebben zij geen enkele baat bij verhalende updates over de perikelen in en om huize Enkeling.
Toen ze nog klein waren, hielden ze zich vanzelfsprekend niet bezig met mijn schrijversactiviteiten. Nu wel. Maar als – ooit, in een ver verleden – Verlaten Man, aldus alleenstaande pappie zijnde, maken de kinderen nu eenmaal een groot deel van mijn leven uit. En de zorgen om de kinderen dus ook.
Enfin. Waar het op neerkomt: ik heb steeds meer de indruk dat mijn leven in slow motion in duigen valt. En dat drama moet ik toch ergens kwijt, dus dan maar hier. Zo is Nick, al sinds enige tijd op kamers, verslaafd. Aan de Red Bull, welteverstaan. Vooral de gele. En de blauwe. En dat loopt qua kosten inmiddels behoorlijk uit de klauwen. Maar hij heeft het nodig voor zijn studie, zegt hij. Ik vraag me zwaar af of milieukundigen (of sjiek gezegd: ‘Climate Management’ afgestudeerden) zich ook bezighouden met het effect dat door zuur uitgebeten aluminium op het lichaamsmilieu heeft. Goed voor de algehele intellegensie lijken me zulke doses energie in ieder geval niet.
Maar ja, eigenlijk mag ik blij wezen dat hij niet alcoholverslaafd is.
En Simone worstelt zich – nog steeds – een breuk met de havo. Afgelopen jaar is ze blijven zitten. Het wil maar niet lukken met wiskunde en Engels. Bijles had haar moeten redden, maar tot nu toe geen effect, behalve in mijn portemonnee. En tot overmaat van ramp had ze – na Tjerk – meerdere vriendjes die het nodig vonden om haar na gedane zaken te ghosten. Dat hakte er ook in. Toch betrap ik mezelf erop dat ik, sinds ze weer 100% thuis woont, steeds sterker hoop op een nieuw vriendje waar ze weer wat meer dagen verblijft.
Maar ja, eigenlijk mag ik blij wezen dat ze nog niet zwanger is.
Qua werk loopt er ook niks op rolletjes. Het ordervolume wordt steeds minder, want AI. Sowieso hecht niemand nog enige waarde aan een goed geschreven tekst. Een tekst die nog het lezen waard is. Steeds vaker krijg je te horen: “Het stáát er toch? Wat zeik je nou, man?” Of iets fijn en goed leesbaar is, doet er totaal niet meer toe. Alles wat de huidige algehele leesvaardigheid te boven gaat, wordt toch in een videovorm gegoten. Ik vrees dus dat ik binnen afzienbare tijd ander werk moet gaan zoeken. Tekstschrijver wordt hem niet meer. Niet toekomstbestendig.
Maar ja, eigenlijk mag ik blij wezen dát ik nog opdrachtgevers heb.
En tot overmaat van ramp wil Jonna nu ineens naar het (verre) buitenland. Ze heeft een aanbieding gekregen. Voor ondersteunende verpleegkundige ontwikkelingshulp. In een of ander ziekenhuis op Zanzibar, of all places.
Ja, en nu? Was dit het dan, qua relatie? Of moet ik dan ook maar gewoon naar Afrika verhuizen? Het klinkt wel leuk. En hier heeft toch niemand me meer nodig.
Maar ja, eigenlijk mag ik blij wezen dat er überhaupt wat verandering op stapel staat. Toch ben ik het niet. Want ik vrees dat ik binnenkort gewoon weer die Verlaten – of beter gezegd: desolate – Man van weleer ga zijn. En dan ben ik weer terug bij af.
