Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Ik ben not amused. Want Jonna.
Jonna is not amused. Want Denis.
Nick is not amused. Want geen vriendin.
Simone is not amused. Want iedereen in mineur.
Dat is de korte versie van deze blog.
De iets langere volgt nu. Voor de waarlijk geïnteresseerden.
Ik ben dus allesbehalve blij, want Jonna gaat daadwerkelijk weg. Heel ver weg. En voor heel erg lang. Dat betekent dat ik ergens voor de komende zomer weer solo ben. Wéér een verlaten man. Niet omdat ze niet meer van me houdt, maar omdat ze van iets anders nóg meer houdt. Van mensen helpen. En wie ben ik om haar bij zoiets nobels in de weg te staan? Maar toch; het steekt. En het maakt me wanhopig. Heb ik eindelijk iemand gevonden die ik om me heen verdraag én die mij verdraagt, is het sprookje ook alweer voorbij. Ik word daar mismoedig van.
Jonna is op haar beurt dus ook not amused. Zij wordt gek van mijn melancholie. Ze wil de tijd die ons nog rest zo mooi mogelijk maken. Samen zijn. ‘Leuke’ dingen doen. En vooral mijn arm om zich heen voelen. Maar dat kan niet, want onder die arm hangt reeds mijn ziel, die ik op de een of andere manier voort moet blijven dragen. “Jemig, ik ga niet dood, zeg! En het leven houdt zonder mij echt niet op, hoor!” roept ze dan en strekt uit frustratie haar handen ten hemel. Maar voor mij doet het dat wel. Ik zal mijn bron van blijdschap moeten missen. Al het goede stopt ineens abrupt. En ik weet niet waarheen ik moet met dat gevoel van verlies.
Ik snap Nick dus ook heel goed als hij zegt dat hij gefrustreerd is, omdat hij geen vriendin kan krijgen. Zo iemand vormt immers toch een wezenlijk deel van je bestaan. Zo was ik laatst met Nick in de berging om oude spelletjes uit te zoeken die hij mee kon nemen naar zijn studentenhuis. Natuurlijk niet de spellen voor echt kleine kinderen, zoals Dokter Bibber, Zeeslag en Doolhof.
“Die bewaar ik dan wel voor jullie kinderen,” zei ik goeiig.
“Voor Simones kinderen, bedoel je. Want ik krijg toch nooit een vriendin…” Naar zijn eigen inschatting is hij te nerderig (niet nederig, gewoon teveel nerd), te betweterig (zelfs dát weet hij) en simpelweg te anders. Misschien zit hij er niet eens zover naast. Not funny.
En Simone is ook niet blij. “Elke keer als ik thuiskom, hangt er een grafstemming van hier tot gunder.” Dat het ‘ginder’ is, zal haar worst wezen. “Niet leuk, dit. Niet leuk,” moppert ze de godganse tijd. “Je hebt jaren zonder Jonna geleefd! Als ze straks weg is, leef je gewoon weer een paar jaar zonder. En daarna dan ga je gezellig samen oud worden, waar je maar wilt. Ik heb toch ook geen vriendje en ik leef nog? Doe niet zo moeilijk! Anders ga ik weer bij mama wonen, hoor.”
Op rationeel niveau weet ik dat ze gelijk heeft, maar gevoelsmatig vind ik haar opmerking totaal not amusing. En haar moeder ziet haar al aankomen; dat gaat ‘m niet worden.
Dus ik antwoord gelaten: “Ik voel wat ik voel, dus doe ik zoals ik doe.”
“Oké dan. Houdoe.”
Alle vrouwen weer weg uit mijn leven.
Moet ik me weer als single man amuseren.
