Fotobron: ChatGPT
“Kaal is niet langer normaal!” sprak mijn kalende collega X met consumptie. Hij sloeg woest zijn rechtervuist op mijn onbetaalbare rococo-salontafel. Enkele minuten eerder had hij in beschonken toestand voor mijn deur gestaan met de vraag of ik zijn nieuwe dichtbundel ‘Liever dood dan kaal’ wilde recenseren voor één van de dagbladen die voor “kwaliteitskrant” doorgaat.
‘Dat geeft toch helemaal niet, X?’ zei ik, terwijl ik niet naar zijn met levervlekken en eczeem bezaaide baksteenrode kale schedel probeerde te staren.
‘Het is niet eerlijk! Waarom ben ik wel kaal en bijvoorbeeld Donald Trump en Geert Wilders niet?’
‘Man, wat maak jij een probleem van niets. Wees blij dat je nog leeft. Bovendien is het haar van Trump en Wilders niet echt. Voor een paar duizend euro kun je jezelf een gloednieuw kapsel aan laten meten,’ zei ik in de hoop hem enigszins gerust te stellen.
‘Is dat zo duur?’ stotterde de dichter X. Een glimp van hoop brak door in zijn blik. Daarna wierp X. ontgoocheld hoofd in zijn bibberende handen. ‘Dat geld heb ik niet.’
‘Ik schiet het wel voor,’ zei ik. Maar nu moet je gaan want ik moet over tien minuten een online leesclub voorzitten. Daar krijg ik drieduizend euro voor en die wil ik niet laten schieten.’
‘Ik ga al, ik ga al.’ X stond op en voor ik hem de deur uit liet gaan, zei ik dat ik hem wel wat voorbeelden van geslaagde haarimplantaten zou mailen.
‘Als je dat wilt doen?’ prevelde X en even later was ik godzijdank weer alleen.
Dat van die leesclub was vanzelfsprekend een goed excuus om X mij niet langer te laten vervelen. Dat van dat geld lenen voor een haarimplantaat was ook flauwekul, maar X had een geheugen als een zeef en het ego van een regenwurm.
Zodra de rust weergekeerd was, zocht ik een foto op internet met betrekking tot geslaagde haarimplantaten, mailde die naar X en ging weer over tot de orde van de dag.
