Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com (+ kerstmuts)
Over vier dagen begint er weer een heel nieuw jaar. En ik heb werkelijk geen idee hoe dat gaat worden. Ik kan me niet voorstellen dat het veel soeps zal zijn.
Want ik moet me voorbereiden op…
- Het weggaan van mijn lieve Jonna. Eigenlijk is ze al een beetje weg. Mentaal dan. Maar komend jaar dus ook fysiek. Och lieve mensen, ik zal mij zo verlaten voelen…
- Ziekte en verlies. Mijn ouders die ik steeds verder zie aftakelen. Een vriend die zwaar ziek is en het niet lang meer zal maken. Een vriendin die er geen gat meer in ziet. Wie zal er eind 2025 nog zijn?
- Oorlog met Rusland – iets wat volgens Rutte zéker gaat komen. Nu is Rutte een uit zijn nek lullende NATO-hoer (sorry, kan het niet anders omschrijven), maar zo’n noodpakket (geweldige blog van collega Janad) om in ieder geval een paar weken black-out te overleven, zou misschien niet zo verkeerd zijn. Cyberaanvallen op kritieke infrastructuur acht ik namelijk dan wél weer zeer realistisch.
- Nog meer noodzakelijke oppep-gesprekken met Simone, om haar enigszins gerust te stellen, nadat ze weer eens per ongeluk het nieuws heeft gekeken.
- Het wegbrengen van ontelbare euro’s naar de garage, omdat ik mijn bejaarde Volvo nog niet wil laten inslapen.
- Werkloosheid door allesverslindende AI (plus aangescherpte schijnzelfstandigheidsregels en verplichte, onbetaalbare arbeidsongeschiktheidsverzekeringen voor zzp’ers). Ik mag hopen dat ik mijn (twee) vaste opdrachtgevers nog even vast kan houden en nog genoeg zal verdienen om die AOV te betalen en mijn kroost in leven te houden.
En er zal vast en zeker nog véél meer hel en verdoemenis op mij – en al die andere ‘onschuldige’ Nederlanders – neerdalen. Iemand nog een oppeppend woordje over? Want oh, oh, oh, wat heb ik zin in het komende jaar. Not.
Enfin. Alvast een gelukkig nieuw jaar, hè?
