Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Waarvan word je als alleenstaande zzp’er van bijna vijftig met twee puberkind-studenten op sleeptouw nog echt blij? Precies. Van een moment van glorieuze leegte. Van helemaal niks. Van ademen zónder dat je smartwatch je erop wijst dat het weer tijd is om even flink door te ademen. Zonder dat er weer een of andere notificatie binnendruppelt. En zonder een kookwekker die je eraan moet herinneren dat je überhaupt nog leeft.
Mijn leven is één grote, bruisende cocktail van hysterie. Van app-gesprekken met emoji-overdaad. Van hersenen friturende TikTok-filmpjes, hektisch gedoe en overbodige regels. En van de nooit aflatende dreiging van allerhande wereldse ellende. Soms denk ik dat zelfs mijn drie verpieterde planten van dit alles overprikkeld zouden kunnen raken. Gewoon ‘eventjes ontspannen’ lukt sowieso niet meer, want al dat doomscrollen op Insta geeft me vooral een RSI en een onverklaarbare behoefte aan matcha–latte-recepten.
Dus is mijn briljante voornemen voor 2025: me meer te vervelen. Zonder beeldschermen. Zonder checklists. Gewoon, helemaal níets. Niet omdat ik niet weet wat ik eens zal gaan doen, maar omdat ik eens even niets wil móéten doen. Ik wil me gericht onttrekken aan alles wat ik mijzelf opleg. Als een soort van vakantie in mijn hoofd.
Het grote euvel: ik vrees dat ik het verleerd ben, dat vervelen. Ik weet niet meer hoe het moet. Vijf minuten sanitair ontlasten zonder enig tijdverdrijf is al godsonmogelijk. Dan ga ik uit pure nood de teksten op de flessen schoonmaakmiddel lezen en de ingrediënten ontcijferen. Kennis die ik helemaal niet wíl opslaan. Maar niets doen is ook geen optie.
Daarom moet ik rigoureuze maatregelen nemen. Al het bubbeltjesplastic dat ik recent bij alle kerstbestellingen heb ontvangen, heb ik verzameld en strategisch door het huis verspreid. Toilet? Bubbeltjesplastic. Werkkamer? Bubbeltjesplastic. Keukentafel? Bubbeltjesplastic. Als dan de drang tot iets-doen (dat vermaledijde “do it! do it!” gevoel) toeslaat, knijp ik in slow-motion weer een paar bubbeltjes fijn. Plop. Plop. Plop.
2025 wordt het jaar waarin ik níét productiever, fitter of wijzer ga worden. Nee, dit wordt het jaar van actieve, vreugdeloze verveling. Van doelloos voor me uit staren. Van ongegeneerde gelatenheid. Met in geval van een terugval in activiteit een kalmerende plop.
Ja, ik plop op een heel nieuw jaar van dingen vooral niet doen.
Relax & don’t do it.
