Illustratie: ChatGPT
Mijn ex-buurvrouw, die wij in de straat liefkozend de conversation starter noemen, organiseert weer een buurtbarbecue. Ze noemt het zelf haar soirée au naturel, hoewel de enige Franse connectie het merk wijn is dat ze serveert en een cursus Frans voor gevorderden. Deze editie heeft een thema: de viering van haar honderdste dag zonder “toxische energieën.” Wat dat ook mag betekenen.
Ik arriveer samen met buurman en compagnon oom Jort die elke gelegenheid aangrijpt om zijn versleten leren jas te dragen, zelfs bij temperaturen waarbij je adem al bevriest bij het uitademen. We lopen haar achtertuin in en zien meteen dat de soirée al in volle gang is. Mind you; temperatuur 3 graden en code rood gerelateerd windje.In de lucht hangen de vage tonen van panfluitmuziek, waarschijnlijk een remix van een Frans Bauer-achtig liedje.
Op de hoek staat Hans-Jan, die zich onlangs heeft uitgeroepen tot zelfbenoemd “leefstijlcoach.” Hij is zo’n type dat elke ochtend begint met een sapkuur en een selfie waar hij #mindfulness toevoegt aan een foto van zijn ontbijt. Bij hem is altijd onduidelijk of hij je iets wil verkopen of gewoon wil horen hoe geweldig hij is.
Oom Jort rolt met zijn ogen. “Wedden dat hij ons weer probeert te overtuigen van de voordelen van biologisch regenwater?”
Ik lach, maar voor ik iets kan zeggen, komt Hans-Jan al op ons af met een dienblad waarop iets ligt dat eruitziet als een vermoeden van mislukte plakken cake, waarvan de ingrediënten voor een groot deel bestaan uit de resten van een roedel kikkers waar een vrachtwagen overheen is gedenderd.
“Proeven?” vraagt hij enthousiast. “Het is mijn nieuwste creatie: avocado-walnootbrownies zonder suiker, zonder gluten en zonder smaakstoffen!”
“O, vandaar dat het lijkt of er niets op dat dienblad ligt,” merkt oom Jort op. Hij neemt een hap, kauwt bedachtzaam en zegt dan: “Lekker, als je van bedorven kikkers houdt, Henk. Smaakt vertrouwd. Alsof ik een hap van mijn eigen keukenspons neem.”
Hans-Jan kijkt beledigd, maar verdwijnt al snel naar een ander slachtoffer dat hij met zijn brownies kan lastigvallen.
“Welkom!” roept ze. “Voel je vrij om deel te nemen aan de groepsmeditatie straks. We gaan onze interne chakra’s afstemmen op de energie van de barbecue.”
Oom Jort grijnst. “Mooi, want mijn interne chakra heeft wel wat steak nodig.”
Ze negeert hem elegant, net zoals ze iedereen negeert die haar energiefrequentie niet deelt.
Aan de andere kant van de tuin zie ik Dirk van nummer 12. Hij staat naast een tafel met vage flesjes zelfgemaakte oliën en kruiden. Dirk is recent begonnen met het verkopen van essentiële oliën, maar zijn marketingstrategie lijkt meer op een verkapte poging om iedereen te overtuigen dat hij de reïncarnatie van de Wizard of Oz is.
“Zeg,” begint Jort, terwijl hij naar Dirk wijst, “denk je dat hij eindelijk een fatsoenlijke olie heeft gevonden om de scharnieren van mijn garage te smeren?”
Voor ik kan antwoorden, begint de muziek ineens te haperen. Iedereen kijkt op, inclusief de glutenvrije conversation starter, die onmiddellijk in de stress schiet. “Het universum stuurt een teken!” roept ze dramatisch.
Oom Jort zucht. “Ja, een teken dat je bluetooth hapert.”
Plotseling verschijnt Hans-Jan weer, dit keer met een tas vol mysterieuze potjes. “Luister, jongens, ik ben begonnen met het maken van gepersonaliseerde smoothies! Helemaal afgestemd op jouw unieke DNA-profiel.”
Oom Jort kijkt hem strak aan. “Dank je wel, maar nee. Mijn DNA is al compleet. Mag ik gewoon een glas cola en een bitterbal?”
Terwijl de avond vordert, blijven de brownies onaangeroerd en de barbecue onaangestoken. “De rook verstoort achteraf de balans van mijn tuin-chakra,” legt de conversation starter uit. De gasten verdrinken intussen langzaam in glazen biodynamische wijn met een vleugje paddensap. Op de achtergrond vertelt Dirk nu enthousiast over hoe zijn kruidenmix ook de “negatieve energie” van criminelen en andere politici kan absorberen, terwijl Hans-Jan zijn derde poging doet om iemand een sap-abonnement te verkopen.
Ik neem een laatste slok van mijn wijn en zeg tegen oom Jort: “Volgende keer organiseren wij een feestje. Met echt eten.”
Jort knikt instemmend. “Zodra het minus 10 graden is en met een barbecue die écht aan mag.”
Als we de tuin uitlopen, blaast een rukwind de barbecue in de tuin van de conversation starter’s buurman. Er klinkt slechts een bescheiden glasgerinkel. Ik vrees dat de groepsmeditatie rondom de energie-frequentie van de barbecue even niet zal doorgaan…
