Onze marine begeleidt tegenwoordig “non-NAVO-schepen” op de Noordzee. Wat een prachtig staaltje diplomatie! Geen “Russische oorlogsbodems,” geen “vijandelijke vloot,” nee, non-NAVO-schepen. Dat klinkt bijna gezellig, alsof ze daar op volle zee een neutrale bridgeclub vormen, keuvelend over het weer terwijl ze toevallig onze onderzeese internetkabels bestuderen. Kortom, als je het woord NAVO maar vaak genoeg gebruikt, raak je vanzelf de geur van angst wel kwijt en schijt je misschien wat minder kleuren dan de gebruikelijke zeven.
En natuurlijk: de Russen zouden onze kabels kunnen saboteren, dus moeten we opletten. Maar laten we vooral niet te veel zeggen, want woorden zijn gevaarlijker dan wapens – althans, in Den Haag. Het past in de traditie van onze regering, waar de kunst van het lafjes labelen tot grote hoogte is gestegen.
Net zoals een dreigende grensbewaking bij Oekraïne nu een “afschrikkingsmacht” heet in plaats van een “vredesmacht.” Want vrede is zó 1990 en een beetje spierballentaal moet kunnen. Bovendien doet “vredesmacht” te veel denken aan Srebrenica 1995. We weten allemaal nog waar die vredesmacht toe leidde. Dat weten die Russen ook nog.
Europese landen werken hard aan een “afschrikkingsmacht,” zegt minister van Buitenlandse Zaken Veldkamp op tv. Ik hoor zijn spierballenwoordjes trillend uit zijn bevende mondje stromen.
Ondertussen, terwijl onze ministers trillend dappere woordjes zoeken om te voorkomen dat ze het in hun broek doen, varen die Russische non-NAVO-bridgeclubleden gewoon verder. En zo bewaken we onze kabels en grenzen met een woordenspel dat subtieler is dan een fluitketel op standje paniek.
Ik moet meteen denken aan onze huizencrisis, stikstofcrisis, uitkeringsfraudecrisis, gas-van-Groningen-crisis, enzovoort. Al jaren beloven onze dappere woordkunstenaars ons om deze snel op te lossen. En wij moeten geloven dat dit stelletje kleuters, dat na jaren van woordkunst nog steeds geen bal voor elkaar heeft gekregen, behalve elkaar dagelijks de tent uit vechten, samen met een over elkaar heen rollebollende Europese Unie de Russen enige schrik gaat aanjagen?







