Foto: Pascal Vugts
Deze week fietste ik langs een nieuw nieuwbouwproject in een nieuwbouwwijk waar mijn kinderen op school zitten. Ik heb helemaal niks met nieuwbouwwijken. Het ontbreekt er aan sfeer, de bewoners zijn een samengeraapt zooitje dat nog moet verwortelen met de wijk. De ziel ontbreekt en voordat die er is, ben je vlot een generatie verder. Ik woon zelf dan ook compleet ergens anders.
De wijk – inmiddels een flink stadsdeel – bestaat uit verschillende gedeelten. Er zijn stukken met rijtjes sociale huurwoningen, straten met woningen die lijken op statige jaren ’30 huizen en een winkelcentrumpje met appartementen op het dak. Er is ook een gedeelte met meer sloten dan straten. Als je ooit in Venice bij Los Angeles bent geweest, dan doet het je een beetje daaraan denken.
Er is veel water in dit stadsdeel. Wat heet, door het hele gebied loopt een kunstmatig meer van dik anderhalve kilometer lang. Met aan de kopse kant een klein strandje, waar vaker ganzen dan mensen verblijven. De zandreep ligt geregeld bezaaid met ganzendrollen. Eens in de zoveel tijd komt er een tractor met een apparaat op de trekhaak die de poep door het zand husselt, zodat je het niet meer ziet. Op warme dagen liggen mensen er met hun handdoek op en maken kinderen er zandkasteeltjes van.
Het nieuwe nieuwbouwproject waar ik langs fietste, werd aangekondigd door een reusachtig billboard. De belofte ‘Heerlijk wonen aan het water’ moet mensen stimuleren zich in te schrijven voor een van de appartementen of huizen.
‘Heerlijk wonen aan het water’, wat zegt dat nu eigenlijk? Naast ganzen geeft water nog meer naargeestige dieren, zoals muggen. Het trekt dagjesmensen aan en schreeuwende kinderen. Het stinkt er, aan SUP’ende huismoeders valt niet te ontsnappen en hun partners maken je jaloers met hun nieuwe hi-tech fluisterbootjes. Wat maakt dat zo heerlijk als je daarnaast in een duiventil op zes hoog zit?
Op de vraag “Hoe gaat het met je?” heeft nog nooit iemand geantwoord met, “nou, niet zo goed, maar ik woon heerlijk aan het water dus het is te doen.” Alsof bij toverslag je zorgen verdwijnen omdat je heerlijk aan het water woont. Je zieke vrouw, weggelopen hond en bedorven afhaalchinees in de koelkast verbleken pardoes bij het heerlijk wonen aan het water.
Is het echt zo heerlijk, dat wonen in een nieuwbouwwijk aan het water? Of is het gewoon een natte illusie die projectontwikkelaars je voorhouden?
