Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
“En? Hebben we er weer zin in?” vraag ik zo opgewekt mogelijk. Het is paaszondag. We staan voor het huis van mijn ouders. Nick en Simone kijken alsof ik hen zojuist heb verteld dat er langdurig beslag gelegd gaat worden op hun mobieltjes. Eigenlijk is dat ook precies wat er straks gaat gebeuren, want eenmaal binnen gelden andere wetten. Niet officieel, maar wel in de praktijk. Vooral mijn ma heeft een diepgewortelde allergie voor schermgestaar aan tafel.
Het paasdiner bij mijn ouders is al jaren een begrip. Een instituut. En een absoluut verplicht nummer. Mijn moeder staat er persoonlijk garant voor dat we elk jaar precies hetzelfde paasmenu krijgen voorgeschoteld.
“Traditie!” noemt ze dat. Zelf zou ik het eerder een chronisch gebrek aan inspiratie willen noemen, maar dat terzijde. De ware uitdaging ligt sowieso in het feit dat ma niet meer zo scherp is als vroeger. Haar kookkunsten – nooit fenomenaal geweest, wel altijd liefdevol en goed bedoeld – zijn langzaam afgegleden naar een culinair niveau waar zelfs een middelbare schoolkantine in 1984 zich nog voor zou schamen.
We zitten nog maar net en daar komt mijn moeder al trots aan schuifelen met een gigantische schaal vol gekookte eieren. Eieren die met grote zekerheid te lang hebben liggen sudderen in een heetwaterbad en vervolgens te koud afgeschrikt zijn. En dat moet minstens twee, drie dagen geleden gebeurd zijn, want mijn moeder doet de noodzakelijke, planbare dingen graag ‘fatsoenlijk op tijd’.
Simone werpt mij een paniekerige blik toe en fluistert: “Zijn ze al blauw, pap?”
Nick knikt alvast bevestigend.
Ik fluister terug: “Zie het positief, blauw is altijd nog beter dan zwart.”
Mijn vader zegt nauwelijks iets. Hij zit erbij als een vriendelijke tuinkabouter die vergeten is waarom hij ook alweer in de tuin was gezet. Zijn rol in dit hele paasgebeuren beperkt zich tegenwoordig tot het opstapelen van de servetjes en af en toe bevestigend knikken als ma hem iets vraagt. Ik vraag me af of hij überhaupt nog doorheeft dat het Pasen is.
Ma presenteert intussen vol trots haar beruchte ‘paasrolletje’, iets wat ooit begon als een elegante rollade, maar nu vooral lijkt op een hoopje uitgedroogd slachtafval dat per ongeluk te dicht bij de gaskachel heeft gelegen.
“Lekker hoor, mam,” lieg ik. Simone snijdt beleefd een piepklein stukje af, kauwt even en begint dan opvallend snel haar aardappelpuree erachteraan te proppen. Alsof ze daarmee de smaak kan wegspoelen. Nick kijkt strak naar zijn bord en zegt niets. Een zeldzaam moment van zelfbeheersing.
Na het hoofdgerecht stort mijn moeder zich op het dessert: iets waarvan ik uit voorgaande jaren weet dat het tiramisu moet zijn. Vandaag is het vooral een tiramistragedie. Nick en Simone grijpen wanhopig naar hun mobieltjes. Ma fronst diep. Een lichte grom ontsnapt haar.
“Die jeugd van tegenwoordig,” mompelt ze, “áltijd met hun schermpjes bezig. In mijn tijd hadden we nog échte gesprekken.”
“In jouw tijd,” zegt mijn pa plotseling droogjes, “aten we nog eetbaar voedsel.”
Ma werpt hem een dodelijke blik toe en zwijgt gekwetst. Pa gaat weer verder met zijn servetjes. Ik onderdruk een glimlach. Mijn vader mag dan stiller geworden zijn, zijn gevoel voor timing is nog steeds geweldig.
Wanneer mijn moeder even naar de keuken schuifelt, kijkt Simone me smekend aan: “Pap, kunnen we volgend jaar Pasen niet gewoon bij jou vieren?”
“Bij mij? Waarom?”
“Nou, omdat zelfs jij beter kookt dan dit.”
“Dat zegt wel iets,” mompelt Nick instemmend, nog altijd worstelend met zijn stuk paasrol, zodat hij maar niet aan de tiramismurrie hoeft te beginnen.
Ik kijk naar mijn ouders, nu samen rommelend in de keuken, mijn vader zacht mopperend, mijn moeder koppig en vastbesloten. Hoe lang hebben we nog? Hoeveel van deze dagen van krakkemikkige, culinair avontuurlijke familietradities resten ons nog? Misschien moet ik inderdaad volgend jaar zelf toch maar het paasstokje overnemen. Puur om de steeds groter wordende paaslast van mijn ouders’ schouders te nemen. Immers, een paar eieren koken, dat kan ik zelfs. En anders bestellen we wel pizza. Alles beter dan een blauw ei.
