
Afbeelding van jbauer-fotographie via Pixabay
Diep in gedachten wandel ik met de hond langs een prachtige waterplas. Stoer smijt ik een groot stuk steen het water in en staar trots naar de enorme plons die de steen veroorzaakt, gevolgd door een steeds groter wordende kring van rimpels.
De afgelopen periode dendert door mijn hoofd. Wat een rampjaar was het. Mijn vrouw kreeg kanker, onze zoon vertrok naar een woongroep, onze dochter onderging een zware operatie waarvan ze een jaar moest revalideren.
Daarnaast stierf plotseling mijn broer, ging een oma dood aan ouderdom. Schoonouders kregen kanker, vriendin bleek terminaal. Tante stierf aan die ziekte, oom verongelukte en toen werd ik half wees omdat mijn moeder stopte met ademen.
En dat allemaal binnen 15 maanden tijd.
Met dat besef smijt ik een stok het water in.
De hond rent er achteraan, maar al vrij snel besluit ze dat het water te koud aan haar pootjes is. Vragend staart ze mij aan, en ik gooi een nieuwe stok. Maar dan het gras op.
Tevreden grijpt de uitgerekte Jack Russell het stuk hout en woest verscheurt ze het alsof het een pas gevangen konijn is. Ik snap haar woede wel.
Ik zie een kei liggen.
Een frustratie maakt zich van mij meester en met beide handen til ik het zware gesteente boven mijn hoofd. Met alle kracht die ik in mij heb smijt ik hem het water in. Een dierlijke brul begeleidt de steen. De regen van druppels daalt over mij neer. Met een lichaam stijf van de spanning staar ik wederom naar de rimpels, die steeds minder hoog worden.
Ik ga naast de knagende hond zitten en achteloos aai ik het beestje. Ze stopt met knagen en vol troost plaatst ze haar zwart-witte kop op mijn rechter dijbeen.
Er is heel veel gebeurd. En ik zit bij het water met een halve hond op schoot naar de rimpels van het water te staren. Ik adem en eigenlijk ben ik best gelukkig, bedenk ik me. Da’s best wel raar, met alles wat ik mee moest maken. Moet ik niet gewoon met een behoorlijke burn-out thuis zitten?
Hoe kan een mens zo veerkrachtig zijn?
Misschien is het wel zoals de kei in het water.
De inslag zorgt voor een klap en flink wat druppels. Maar het zijn de rimpels die je daadwerkelijk voelt.
En ook die vervagen weer.






