Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Alweer zo’n warme ochtend. De ramen staan open, maar er komt geen frisse lucht naar binnen. Alleen het gefluit van vogels die zich nergens iets van aantrekken en het gedempte gezoem van een stad die nooit stopt.. Ik pak een kop koffie en hoor de nieuwslezer, kalm en onverschillig, opsommen waar de wereld vandaag in brand staat.
Wéér datzelfde lijstje: Gaza, Israël, Oekraïne, Rusland. En nu ook nog Iran. Plus nog een keer Israël. Namen die je inmiddels wel de littekens van het nieuws kunt noemen. Routinematig opgesomde emiraten van ellende. Drones. Wraak. Raketten. Tegenaanvallen. Doden. Elke melding herinnert me aan mijn onvermogen om ook maar iets te betekenen in een wereld waar steeds meer ellende het nieuwe normaal is geworden.
Ik loop naar de keuken voor een nieuwe kop koffie en zie de vuile vaat van gisteren in de gootsteen. Een heel paleis van borden, mokken en glazen. Een gebouw dat nog stevig op zijn grondvesten staat. In tegenstelling tot… ach nee, laat maar. Als vanzelf begin ik met afspoelen en de vaatwasser inruimen. Weg gebouw.
Mijn koffie is alweer bijna koud. Heel even sta ik stil en vraag me af wat ik hier kan doen. Hier. Niet daar. Ik kan niet stoppen wat ver buiten mijn horizon gebeurt. Ik kan enkel stoppen met denken aan wat daar gebeurt.
Dacht ik. Ach ja, kon ik dat maar. Lukt niet.
De nieuwsapp meldt iets over een nieuwe escalatie, die meteen wordt opgevolgd door een advertentie voor een of andere tropische reis. Verdrinkende samenlevingen naast tropische strandfoto’s. Geweldig.
Alles wringt, maar wegkijken voelt als verraad aan wat ik denk en vind.
De hitte drukt inmiddels zwaar, maar ik adem nog. Door. Dat is het: blijven ademhalen in een wereld die steeds luider schreeuwt en je soms de hals dichtknijpt.
En misschien is dat wel alles wat ik kan. En wat ik kan zijn: iemand die de misère onder ogen ziet en weigert weg te kijken, ondanks de sensatiepers en de gekleurde berichtgeving. Iemand die probeert te filteren, alle kanten te zien en toch ook zijn eigen onmacht erkent. Hard, helder, zonder tierelantijnen.
Mijn koffiemok is inmiddels leeg. Het laatste beetje was koud. En bitter. Dat ook.
