Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Vroeger… en ja, ik weet het: zinnen die beginnen met “vroeger” maken je meteen een ouwe zeur. En dat ben ik waarschijnlijk ook. Maar vroeger was het journaal ‘s zomers een feest. Niet in de zin van barbecue, roltoeters en rosé, want dat trek ik sowieso niet. Maar wél omdat er zo heerlijk niks gebeurde. De wereld draaide door – maar dan wel (kortstondig) zonder ellende. Het parlement op reces, journalisten op het strand en wij, het volk, werden vermaakt met nieuws waar geen hond op zat te wachten en juist daarom zo geruststellend was.
“Bejaarde goudvis, 7 jaar, krijgt speciaal feestvoer.”
“Ophef over frituurvettekort in Limburg.”
“Kat buurvrouw André Hazes jr. krijgt tien jonkies.”
Of een item over een palingroker uit Urk die een aal had gerookt die qua lengte zo in het Guinness Book of Records kon. En daarna een cameraploeg bij een lokale ijscoman, met een item over zijn nieuwe ijssmaak yoghurt-wasabi.
Dat soort dingen. Het voelde voor mij als mentale vakantie. Alsof de wereld zelf ook even aan zee lag.
Maar tegenwoordig is er geen komkommertijd meer. Geen paling. Geen kat. Geen wasabi. Wat we krijgen is een hoop oorlog. In Oekraïne én in Iran én in Gaza én op Twitter (ja, sorry, X) tegelijk. Klimaat dat verandert alsof het doorgesnoven is: 36 graden in maart, sneeuw in juli, overstromingen in je achtertuin. Ik las op Nu.nl dat het in de Alpen deze week extreem koud was en dat wandelaars halverwege hun bergtocht tot de knieën in de sneeuw stonden te vloeken. En dat in juli!
Op het journaal wordt ons de “dreiging” van nóg een vluchtelingencrisis ingepeperd. De vorige was kennelijk zo’n daverend succes dat men alvast een sequel in de steigers heeft gezet.
En natuurlijk Iran. Het land waar kernbommen produceren inmiddels staatsdoel nummer één is. De Amerikanen bombarderen wat in het rond en die Iraniërs zeggen subiet: “Ja, nee, álles kapot. Nu kunnen we helemaal niks meer.” Tuurlijk joh. Ik zeg ook altijd dat mijn printer stuk is als ik geen zin heb om iets uit te draaien. Maar intussen ratelt dat hele nucleaire programma daar gewoon lekker door, met zo’n zelfvoldane Ayatollah op z’n troon die denkt: die suffe westerlingen geloven echt alles…
Tussendoor nog even Donald Trump die als een soort slecht getrokken burrito taco werkelijk overal opduikt en keer op keer dreigt de wereld nog een beetje meer in de fik te zetten. Iedereen in paniek, behalve hijzelf. Donald staat erbij alsof hij een gratis happy meal krijgt. En vraagt de Engelstalige president van Liberia en passant hoe het toch kan dat hij – een zwarte uit een shithole country – zulk ‘beautiful English’ spreekt. De botte baviaan.
Enfin. Geen komkommer te bekennen. Zelfs geen paprika. Alleen maar vuurwerk en rook. En een hoop hooggeplaatste idioten die de wereld elke dag een beetje meer verzieken, ook in de zomer.
Maar misschien ligt het aan mij. En misschien ben ik zelfs wel te cynisch geworden om überhaupt nog te kunnen genieten van een zomer met nieuws over de jaarlijkse file naar Zandvoort en de winnares van de Miss Camping-verkiezing in Biddinghuizen. Misschien ben ik te gevoelig voor dat doemdenken waar ik zelf zo’n hekel aan heb. Ik zou me eigenlijk moeten afsluiten. Telefoon uit. Televisie uit. En gewoon wachten tot er weer een Urker palingroker opduikt.
Maar dat lukt me op de een of andere manier niet meer. Want als ik de kat van de buurvrouw tien jongen zie werpen, dan denk ik tegenwoordig meteen: ja, wéér tien kattenmonden om te voeden. En straks gaan die met behulp van AI ook allemaal op TikTok en worden ze gecanceld omdat ze muizen kwellen. Of ik zie sneeuw in Oostenrijk en denk: aha, bewijs dat die wild geworden golfstroom ons allemaal naar de ratsmodee helpt.
Vroeger kon ik er nog smakelijk om lachen. Tegenwoordig loop ik erbij als een kale dominee op een verregend kerkhof: hoofd schudden, sigaretje in de mondhoek en non-stop mompelen dat het einde nabij is.
Maar ach. Misschien is dat ook de essentie van het leven in de huidige era. Geen komkommertijd, geen geruststelling, geen paling. Gewoon accepteren dat de wereld niet meer op vakantie gaat.
Onderwijl gniffel ik toch weer even, als ik zie dat ergens een kat toch weer een berg kittens uitpoept alsof er niks aan de hand is. Want dat is uiteindelijk de enige geruststelling die nog over is: het feit dat de natuur maling heeft aan ons, onze oorlogen en onze paniek. Gewoon stug doorgaan met katten en komkommers; die lastige ziekte die mensheid heet, gaat toch wel over.
