Bron: Photo by hotblack at Morguefile.com
Het is zover: ik ben niet alleen oud(er), maar nu ook officieel ‘cringe’. Dat wist ik zelf nog niet, maar gelukkig zijn daar altijd nog de kinderen en het internet om je eraan te herinneren dat je culturele houdbaarheidsdatum al geruime tijd verstreken is.
Ik las een artikel over hoe de huidige millennials – Generation Y, ooit hip, vooruitstrevend, latte-met-havermelk-drinkend – nu door de nieuwe ‘Gen Z’ worden weggezet als het toppunt van gênant. Ikzelf ben pre-millennial (Generation X, voor zover ik weet). Dat is de archeologische laag daaronder. Daar waar de echte fossielen liggen te verstenen. Maar qua gedrag was ik eigenlijk altijd millennial tot in de vezels.
Mijn humor, mijn kleding, mijn muziekkeuze: allemaal museumstukken. Ik heb skinny jeans met een keurige scheur, alsof ik zojuist een motorongeluk overleefd heb. Maar tegenwoordig moet dat ding dus baggy zijn. Of minimaal een dad-fit. Alsof je spijkerbroek pas echt cool is als je erin kunt kamperen. Ik gebruik nog steeds te pas en te onpas die huilende-lach-emoji en debiele lach-met-zweetdruppel-smiley. En ik heb een Spotify-playlist met maar liefst acht volgers, waarvan er drie familie zijn. Volgens de kinderen ben ik gewoon een DJ in een leeg café.
Ze lachen zich rot om mijn pogingen om bij te blijven. Mijn selfies zijn te geposeerd (“altijd van boven hè, pap!”), mijn kleding te zeer doordacht (duidelijk niet shaggy genoeg) en mijn humor te gemaakt. Te voorspelbaar. Waar mijn generatie ooit trots vakantiefoto’s met de Eiffeltoren op Facebook zette, worden er nu mislukte selfies met de 0.5x groothoeklens geüpload, die eruitzien alsof de camera per ongeluk fotografeerde, terwijl ie nog in iemands broekzak zat. Dat heet dan ‘authentiek’.
Enfin. Ik word er dagelijks aan herinnerd dat ik hopeloos ben. Nick en Simone zijn maar al te graag mijn persoonlijke reality check. Als ik een grap maak waarvan ik denk dat ie briljant is, kijken ze me aan met een mengeling van medelijden en plaatsvervangende schaamte.
“Pap… serieus? Dat is zó mega millennial. Totally cringe!”
Het klinkt alsof ik net een Blackberry uit mijn (te kleine) kontzak heb getrokken om een Hyves-profiel aan te maken. Alsof ik zojuist heb voorgesteld om een dvd te huren. Of nog erger: een fax te versturen.
Eén ding is me inmiddels duidelijk geworden: ik probeer niet eens meer om nog bij te blijven. Ik ben allang gestrand op een desolaat eiland waar mijn leeftijdgenoten elkaar nog duimpje-omhoog-emoji’s sturen en denken dat een hashtag op Facebook het toppunt van hipheid is. En dat eiland is best oké, zolang je maar rustig op het strand blijft liggen, voorgoed losgezongen van het vasteland.
Misschien is dat de kunst van ouder worden: de strijd om relevantie opgeven. Geen TikTok-dansjes meer leren, geen trending audio meer snappen (spreek uit: snéppen), geen zinloze angst meer dat je wordt ingehaald door iemand met een ringlamp. Gewoon rustig doorleven met je gênante vadergrapjes en je muzieksmaak waar niemand meer naar taalt. Soit.
Dus ja, ik ben blijkbaar cringe. Maar dan wel ambachtelijk cringe. Handgemaakt en filtervrij, langzaam gerijpt, met enkele lichte schimmelrandjes. En hoe ouder ik word, des te minder het me kan schelen hoe ‘de jeugd’ naar me kijkt. Hun tijd komt ook nog wel. En dan sta ik vooraan, met popcorn. Kijken hoe ze omgaan met het vonnis van de navolgende generatie.
En als ik toch een keer mee wil doen? Dan maak ik de meest misvormde 0.5x-lensselfie ooit, zet er een #YOLO! onder en post hem op Facebook. En dan like ik hem lekker zelf. Met een ouderwets duimpje.
En daarna log ik uit. Misschien zelfs wel voor altijd.
