Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl
Zoon, gediagnostiseerd met McDD, is inmiddels bijna 17. De pubertijd ramt snoeihard zijn brein in en niet alleen wij zitten met de gebakken peren. School, de begeleiding van de woongroep, de hulpverlening; iedereen moet dood en kan kanker krijgen. We moeten naar hem luisteren, anders zal hij je kapot maken met een mes, of je compleet het ziekenhuis in schoppen. Geweld is een prima middel om te krijgen wat je wil.
Zoon laat zich niet meer sturen. Hij vindt dat hij het prima doet en dat zijn wil daarom wet is. In zijn hoofd heeft hij helemaal geen begeleiding nodig en hij vindt het ook helemaal niet raar om mensen te wijzen op hun sturende gedrag richting zijn persoontje. Zoon snapt ook helemaal niet meer waarom hij in Godsnaam niet meer thuis woont en waarom hij op speciaal onderwijs zit. Sowieso snapt hij niet waarom hij nog naar school moet. Zijn leven is toch al kapot, hij kan net zo goed dood gaan want voor hem bestaat er geen glorieuze toekomst.
Thuis gaat hij zijn eigen weg. Zodra hij binnenkomt, pakt hij zijn spullen en gaat hij wandelen. Weg van ons, weg van die vier muren en vooral weg van iedere vorm van verantwoordelijkheid. Hij kan geen afspraken nakomen, simpelweg omdat hij ze niet onthoudt. Taken uitvoeren vindt hij maar stom. Zeker in het weekend of in een vakantie. Want dan heeft hij vrije tijd en taken storen zijn vrije tijd.
Zo volwassen als hij denkt te zijn, zo beïnvloedbaar is hij. Wekelijks worden we geconfronteerd met vervelende situaties waarin hij toevallig terecht gekomen is. Zo raakte hij zijdelings betrokken bij een bedreiging met een mes. Of stal een van zijn vrienden iets uit een winkel. Of wordt hij achterna gezeten door een groep agressieve jongeren, omdat iemand iets riep dat niet oké was.
Zijn gedrag laat geen volwassen gedachtegang zien. Hij fietste een keer meer dan 50 kilometer op een oud, te klein fietsje naar België om daar bier te gaan kopen. Omdat hij benieuwd naar de smaak was.
Toen hij naar Toverland mocht, grimeerde hij zichzelf een bloederig zombiehoofd, met kleurstof die hij in de keuken van de woongroep gevonden had. Want het is bijna Halloween. En toen bleek dat hij helemaal niet verkleed het park in mocht, kreeg hij de kleurstof bijna niet van zijn gezicht.
Het is me wat.
Wat ik je brom.
Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl
Als dit het is, dan is het allemaal wel te overzien. Ook al gebeuren er dingen die niet door de beugel kunnen. “Puber,” ik hoor het u denken.
Maar zijn verbaal extreem agressieve gedrag baart ons, en de rest, intens veel zorgen. Zoon vloekt en tiert in de rondte. En dat op een zeer bedreigende, extreem agressieve toon. Daar is hij zelfs trots op. “Mooi om te zien dat de begeleiding bang van me is,” vindt hij.
Wij denken daar toch anders over.
Zijn gedrag brengt hem steeds verder in de problemen. Zijn school heeft laten weten dat de kans groot is dat ze hem moeten laten gaan. “Hij is een wandelende atoombom die op extreem glad ijs rondloopt. En zodra hij zijn verbale agressiviteit omzet in fysiek geweld, kunnen we niets anders dan hem van school af te sturen,” liet school weten.
“Zoon gaat over alle grenzen van de begeleiding heen. Als hij geen verandering laat zien, moeten we besluiten om hem naar huis te sturen,” vertelde de woongroep.
“We hebben veel begrip voor jullie situatie en doen ons best om jullie zoon te bereiken. Maar als hij zichzelf zo blijft misdragen kunnen we niets anders dan hem laten gaan,” ratelde de dame van de hulpverlening door de telefoon.
“Tja. We kunnen niets voor jullie betekenen, want hij wordt pas over 13 maanden 18. De kans is natuurlijk best groot dat hij in positieve zin gaat veranderen,” stelde de gemeente.
Wij zien niets anders dan onze Zoon. De jonge man waar we zo intens veel van houden. Die jongen die zó met zichzelf worstelt dat hij niets anders lijkt te kunnen dan verbaal agressieve modder te spuwen. Maar ook een jongen waar een hart van goud in zit en die je een knuffel komt geven als hij ziet dat je het nodig hebt.
Tegelijkertijd weten we dat we er zelf volledig aan onderdoor gaan als Zoon weer thuis zou komen te wonen. Want dan worden alle giftige pijlen weer op ons gericht.
En we zijn inmiddels te moe om nog weg te duiken.
Meer lezen over McDD? Klik hier.
Ach jee, Gabriël, wat ontzettend verdrietig om te lezen. Ik vind het zó rot voor jullie… Ik kan me levendig voorstellen dat je er totaal moedeloos en wanhopig van wordt als je je kind zo ziet worstelen met het leven en met iedereen die hem probeert te helpen. En dat er ook geen oplossing is, alleen maar de hoop dat het, naarmate hij volwassener wordt en zijn hormonen zich weer een beetje gedeisd houden, weer wat beter wordt. Maar jee, wanneer zal dat zijn? Ik kan jullie wel sterkte wensen, maar daar heb je geen ene bal aan. Ik hoop en duim dus maar dat die puberteitsstorm van jullie knul heel gauw weer gaat liggen…