Bron: Pixabay
Tweede Kamerlid worden, wat moet je daar eigenlijk voor kunnen? Hopelijk niet al te veel, want de Volkskrant becijferde niet zo lang geleden dat met het vertrek van een groot aantal Kamerleden, het Binnenhof na de verkiezingen maar liefst 270 jaar aan ervaring armer is.
Maar, roepen al die nieuwe namen op de kieslijst dan: “Geen ervaring, dat is juist heel positief!” Want wie van buitenaf komt, die neemt “een frisse blik” mee. Bovendien organiseren politieke partijen zogenaamde klasjes voor de nieuwkomers. Daar spelen ze dan situaties na, zoals die zich in de Tweede Kamer kunnen voordoen. Meer hoef je niet te kunnen.
Want Kamerlid worden anno 2025, dat is als solliciteren voor de functie van systeembeheerder, terwijl je nog nooit een computer hebt aangeraakt. Maar gelukkig neem je de “frisse blik” mee. En er is altijd nog dat computerklasje, waarin je alvast met de muis mag oefenen. En ze leggen je daar ook het verschil uit tussen een map en een bestand. Hartstikke handig. Dus ook met die ervaring komt het helemaal goed!
Politici, ze wekken bijna als vanzelf mijn achterdocht. Precies zoals ik als kind clowns niet vertrouwde. Achter al die schmink ging iemand schuil, die zich anders voordeed dan hij in werkelijkheid was. Politici net zo. Allemaal toonden ze je deze weken een nieuwe, geüpdatete versie van zichzelf. Acteurs zijn het, ze creëren een hoop drama om er vervolgens zelf de hoofdrol in te spelen.
Neem nu Bontenbal en Timmermans. Zoals ze om elkaar heen cirkelen, het aantrekken en afstoten. Het doet me steeds weer denken aan Brokeback Mountain, die hartverscheurende film over de verboden liefde tussen twee cowboys die samen een grote kudde schapen moeten hoeden. Stoer naar de buitenwereld toe, maar ook heimelijk hunkerend naar elkaar. O, al die liefdesonrust! Op een nacht belanden ze samen in één slaapzak, wanhopig zoenend.
De volgende dag is Henri stug (“ik ben geen homo”), maar Frans veel opener. Gretig op zoek naar liefde, wil hij niets liever dan samen een fonkelnieuwe ranch beginnen. Elke nacht het gewicht van zijn lichaam aan Pieter toevertrouwen.
Maar Henri twijfelt, zoals altijd. Steeds maar weer die eindeloze stroom gepieker. Misschien moet hij toch maar gewoon met Dylan trouwen, de dochter van de boer. Die wil niets liever. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Uiteindelijk laait de hartstocht toch op tussen Henri en Frans, en beklijft de passie. Twee naakte, bezwete lichamen, lepeltje-lepeltje in het hooi, te midden van al die schapen.
Rijst enkel nog de vraag: wie van de twee is straks het mannetje en wie het vrouwtje? Bukt Frans na vandaag voor Henri of is het precies andersom? We gaan het zien in deze Haagse remake. En o ja, wie al die schapen zijn, dat hoef ik u als kiezer natuurlijk niet uit te leggen.
