Illustratie: ChatGPT
Zoals waarschijnlijk wel bekend heb ik een Volvo. Een ouwe, trouwe bak. Nou ja, trouw… hij start. Meestal. Hij bromt, tikt en knort. En de airco heeft besloten om alleen nog warme lucht te blazen, maakt niet uit hoe heet het buiten is. Maar goed, dat is nu, met de naderende winter, niet zo’n probleem. En vooral: hij doet het. Nog. En in deze tijd is dat al bijna romantisch: een auto die nog iets doet.
Maar laatst reed ik toch onverhoopt langs een autodealer. Ik bleef staan, keek en stapte uit. Daar stond ze. Een Skoda. Geen nieuwe, maar eentje van een jaar of vijf. Strak, glimmend, een beetje zó’n uitstraling dat je denkt: dit is de vrouw waarvan je moeder altijd hoopte dat je ermee thuis zou komen.
Ik liep eromheen alsof ik op een datingsite zat, maar dan live. Beetje gluren, beetje inschatten. Schalks oogcontact. Haar prijs stond op het raam. Dat was toch wel even een reality check.
Toch ben ik er een week of twee later weer heengereden. Gewoon om te kijken of ze er nog stond. Stond ze niet. Ze was verplaatst (had iemand anders haar al proefgereden?), maar na even zoeken vond ik haar toch. Andere plek, maar dezelfde verleidelijke glans. En, helaas, ook dezelfde prijs. Dus ik stiefelde naar binnen.
“Leuk dat u weer even komt kijken,” zei de verkoper met de tone of voice van iemand die weet dat hij je al half binnen heeft.
Ik: “Ja, ik dacht, misschien is ze in de uitverkoop gegaan.”
Hij lachte. Dat soort lachen dat meer op medelijden lijkt.
“Wat had u dan zelf ongeveer in gedachten?”
Ik mompelde: “Iets van zestien?”
Hij fronste. “Hm. Nou ja. Ik ga wel even met mijn chef babbelen en dan bel ik u terug.”
Dat was vorige week.
Hij heeft nog niet gebeld.
En nu voelt het ineens als een beginnende verkering. Zo eentje waarbij geen van beiden weet wie die eerste stap gaat zetten. Wie het eerst serieus contact aandurft.
Ik denk aan haar. Zij (de Skoda) staat daar nog steeds, waarschijnlijk met andere mannen die om haar heen draaien. Misschien zelfs in haar rijden. Mannen met meer geld, meer connecties, minder Volvo.
En ik? Ik blijf maar hopen dat mijn telefoon gaat.
Maar ja. Misschien is dat precies waarom ik haar wil: omdat ze nét buiten mijn bereik ligt.
Zoals het hoort bij echte liefde. Of tweedehands autodames. Intussen heb ik wel het gevoel dat ik aan het vreemdgaan ben. Dat ik mijn oude Volvo bedrieg.
Maar ik weet: als de Skoda straks van iemand anders is, zal ik weer gewoon instappen in m’n eigen bak, op mijn vertrouwde, versleten stoel gaan zitten, sleutel omdraaien en mompelen: “No worries, moppie, het was niks serieus. Gewoon even kijken.”
Een Skoda, Lada of Dacia kost je wel een paar vrienden, maar je hebt wel een ruime bak!