Fotobron: Pixabay.com
Op 7 januari 2024 forceerde de politie de voordeur van mijn broer en vond hem overleden in zijn bed. Hij is 47 jaar, 6 maanden en 7 dagen oud geworden.
Vandaag leef ik 47 jaar, 6 maanden en 8 dagen. Ik ben officieel ouder dan mijn broer ooit geworden is. Dat idee vind ik maar raar.
Mijn broer leefde niet gezond. Zijn hele leven heeft hij keihard gewerkt en gerookt, en bier liet hij liever niet staan.
De laatste keer dat ik hem in levende lijve zag, liep hij met krukken en droeg hij steunkousen. Zijn benen waren net zo dik als een pilaar van het Colosseum en hij had veel pijn. Dat vertelde hij dan tussen neus en lippen door, terwijl hij een zware Van Nelle draaide.
Ik uitte mijn zorgen, maar hij wilde het niet horen.
Hij luisterde niet naar de signalen die zijn lichaam hem stuurde. De wanhopige pogingen van zijn andere broer en van zijn ouders om hem bij een huisarts te krijgen, sloeg hij in de wind.
Tegen zijn collega’s liet hij weleens vallen dat hij niet oud zou worden. Hij kreeg eerder dan gehoopt gelijk.
Ik denk dat mijn broer het opgegeven heeft.
Zijn oudere en jongere broer hadden het geluk een geweldige vrouw te leren kennen, en hij bleef vrijgezel. Wij kregen kinderen en kochten een huis. Hij zat drie hoog in een huurflatje te wachten tot hij eten kon bestellen.
De sociale contacten die hij had, zaten allemaal in de plaatselijke kroeg, slappe verhalen te oreren. Broer was daar inmiddels ook erg goed in geworden. Maar achter het masker van de grimas schuilde pijnlijke eenzaamheid en een schrijnend gebrek aan plezier in zijn bestaan.
Waar hij uiteindelijk aan gestorven is? We hebben geen autopsie laten doen. Onze ouders zouden het verschrikkelijk gevonden hebben, als ze wisten hoe de laatste jaren van hun middelste zijn geweest. We hebben het maar gelaten. Broer stierf te vroeg, dat had niet mogen gebeuren en we missen hem.
Fotobron: Pixabay.com
Vandaag ben ik ouder dan hij ooit geworden is.
Mijn leven staat bol van liefde. Mijn vrouw en onze kinderen houden onvoorwaardelijk van mij. We kennen diepe dalen, maar genieten des te meer van de pieken. Het leven vliegt voorbij en soms weet ik de noodrem niet te vinden.
Maar ik leef. Ik ben er.
En vandaag ben ik stil. Verdrietig.
Deze dag had er nog lang niet mogen zijn. Maar ter nagedachtenis aan mijn broer maak ik er iets van. Ik leef.
Dertien maanden na het overlijden van mijn broer stierf mijn moeder. Zij werd 72 en nog geen maand.
Ik heb nog even.
