Illustratie: ChatGPT
Ik lees dat er nu niet één, maar twee Amerikaanse vliegdekschepen ronddobberen voor de kust van Oman. Keurig buiten bereik van Iraanse raketten. Dat detail ontroert me bijna. Twee gigantische drijvende steden, vol straaljagers en jongens met strakke kapsels, die net ver genoeg uit de buurt blijven om niet geraakt te worden. Alsof ze op schoolreisje zijn en de juf heeft gezegd: niet te dicht bij de rand van het zwembad.
De vraag is wat ze daar eigenlijk doen. Wat hoopt Amerika te bereiken met nóg een serie luchtaanvallen op Iran? Is het olie? Zijn het de protesten? Of gewoon een ordinaire regime change in een nieuw jasje? Trump heeft het ons nog niet verteld. Misschien komt er een persconferentie met een kaart en een dikke stift. Misschien ook niet. Het zou me niet verbazen als hij zelf ook even moet kijken waar Oman precies ligt.
Dit zou dan de nieuwste geopolitieke crisis zijn. Het patroon is vertrouwd: bombarderen. Als het op de grond ingewikkeld is, gooien we er iets op vanaf 12.000 voet hoogte. Alsof je een ruzie op straat oplost door vanaf het balkon bloempotten naar beneden te gooien.
Het is verleidelijk om te zeggen: typisch Trump. Maar hij is vooral de laatste in een lange rij oude mannen die denken dat je met bommen politieke problemen oplost. Alsof landen Ikea-kasten zijn. Even uit elkaar schroeven, democratie erin en klaar.
Er wordt gefluisterd dat Teheran heeft berekend hoeveel Amerikaanse doden nodig zouden zijn om Trump tot terughoudendheid te dwingen. Vijfhonderd is het getal dat rondzingt. POTUS zou gevoelig zijn voor bodybags, zoals ondernemers gevoelig zijn voor dalende kwartaalcijfers.
Een van de twee vliegdekschepen draagt de naam USS Dwight D. Eisenhower. Ik moet dan altijd denken aan de man zelf. Aan zijn afscheidsrede uit 1961, waarin hij waarschuwde voor het militair-industrieel complex.
Maar in de decennia die volgden, groeide datzelfde complex als kool. Amerika trok voortdurend ten oorlog, kwam zelden als overwinnaar uit de strijd, maar de orderboeken van de Amerikaanse wapenindustrie bleven gevuld, de aandeelhouders tevreden.
Voor de kust van Oman dobberen nog steeds die twee vliegdekschepen, omringd door tientallen andere oorlogsbodems. Aan boord wordt gewacht en in Washington wordt vergaderd. En ergens anders, in Teheran, tuurt iemand naar de hemel en vraagt zich af hoe hoog 12.000 voet eigenlijk is.
