Bron: http://hmd.plaatjesgenerator.nl
Zoon, gediagnostiseerd met McDD, kan steeds moeilijker met regels omgaan. Enerzijds heeft dat met zijn leeftijd te maken. Hij is 17 en volleerde puber. Qua ontwikkeling zit hij rond zijn zevende levensjaar, en ook op die leeftijd vind je het lastig om je aan afspraken te houden. Hoe graag je ook wilt.
‘Rules are made to be broken‘, schreef ik zelf als 17-jarige op een T-shirt. Nu krijg ik die uitspraak dubbel en dwars terug. Zoon is een meester in manipulatie. Hij knikt bevestigend wanneer ik afspraken met hem maak, om vervolgens op het moment suprême die afspraken zó om te buigen dat ze in zijn voordeel uitpakken.
Hij doet dit bij mij, op school, bij de dagbesteding en in de woongroep. Te sturen is hij alleen als je de hele dag intensief bezig bent met het bewaken van afspraken. Je moet Zoon bijna in een verbale dwangbuis leggen, hem geen kans geven om als een Houdini uit de klauwen van een voor hem vrijheidsbeperkende afspraak te ontsnappen.
Zelf zijn we ook gebonden aan afspraken en regels. We hebben ons te houden aan de regels van de gemeente. “Meneer, u kunt pas beschermd wonen aanvragen als uw zoon 17,5 jaar is. Want wie weet verandert hij nog en kan hij weer lekker thuis komen wonen.”
School heeft niet de optie om Zoon 1-op-1-begeleiding te bieden. Wat logisch is. De oplossing? “Dan komt hij lekker een dagje naar jullie toe.”
We moeten laveren tussen de regels van de woongroep. “We hebben besloten dat jullie zoon pas om 17.00 welkom is op de groep. Want we moeten hem structuur bieden. Dat is beter voor hem.” Maar denkt u ook aan zijn ouders?
Bron: Pixabay
Wij als ouders snappen Zoon best. Regels zijn beperkend en kunnen voelen als een dwangbuis die je de adem ontneemt. En wij begrijpen ook dat we degene zijn op wie hij altijd zal terugvallen. Maar wat zou het fijn zijn als er ook aan ons gedacht werd. Dat men inziet hoe moe we zijn. Dat de spanning in huis te snijden is zodra Zoon de sleutel in de deur steekt. Niet omdat we hem liever niet zien, maar omdat we dan wéér moeten constateren dat hij regels en afspraken heeft overtreden.
Wie manipuleert de regels eens zó dat wij ontlast worden?
McDD is niet alleen pittig voor degene die beseft een beperking te hebben. Voor de directe omgeving is het minstens zo zwaar. En terwijl instanties moeiteloos regels bedenken die ervoor zorgen dat Zoon zo min mogelijk tijd bij hen doorbrengt, lijkt er geen enkele regel te bestaan die bedoeld is om ouders wat rust te geven.
Meer lezen over McDD? Klik hier.
