Fotobron: Pixabay.com
Madeira, half drie in de middag. Het is pas mei, maar de zon schijnt onbarmhartig. Op het terras van een all inclusive-hotel zit een jong stel aan een plastic tafeltje. Ze gebruiken hun middagmaaltijd en zien er uitgeblust uit. Hij is lang en mager, heeft een scheiding in het haar en draagt een snor. Zij is klein, mollig en bleek, met wallen onder de ogen.
Tussen hen in staat een kinderwagen met een parasolletje. De tafel staat naast de buitenbar, waaraan een jonge Australiër op een kruk zit, met zijn rug naar de bar toe. Hij is bruingebrand, breed in de schouders en draagt een hemd met palmbomen erop.
De Australiër is een praatje begonnen met het stel, of eigenlijk met de vrouw. Hij heeft dezelfde stem en intonatie als wijlen krokodillenjager Steve Irwin. Laten we hem daarom maar Steve noemen.
Steve werkt hier aan de bar, maar nu heeft hij pauze. Hij moet regelmatig zitten omdat hij een half jaar terug back in Australia zijn been heeft gebroken. De jonge Australiër slaat enkele kreten uit ter illustratie hoe pijnlijk dat was. “Wooow…!” Zijn ogen glimmen.
Maar nu is hij al twee maanden op wereldreis. Madeira is een tussenstop, hier is hij barman. “Yeah,” zegt Steve. Hij knikt maar eens ter zelfbevestiging.
De echtgenoot kijkt naar Steve die zijn armen nu wijd boven zijn hoofd houdt. De barman ziet er gespierd uit met zijn blote armen en blonde krullen. Hij heeft net uitgeweid over zijn surfavonturen. Zijn stem loeit zachtjes. “That wave was húúúge!”
Langzaam neemt de echtgenoot een slok van zijn bier. Hij merkt hoe zijn vrouw één en al oor is. Dan kijkt hij weg, naar het grote klapbord waarop met schoolkrijt het menu van de dag staat vermeld: schnitzel, doperwtjes en Franse frietjes. Ja, all inclusive is fijn. Weet je tenminste waar je aan toe bent.
Daarna is het de blauwe lucht hoog boven hem die de echtgenoot mateloos interesseert. Nee, hij luistert allang niet meer naar die Australiër, maar vanuit een ooghoek ziet hij wel hoe zijn vrouw haar rechterhand onder haar kin heeft geplaatst en Steve welwillend toe knikt.
“Isn’t that right, mate?” roept Steve en lacht luid. De echtgenoot weet dat de Australiër het tegen hem heeft. Zonder op te kijken, zet hij zijn mes in de schnitzel. Tussen het snijden door ziet hij hoe zijn vrouw de Australiër aankijkt en af en toe traag de ogen sluit.
De echtgenoot kauwt nu op zijn schnitzel alsof zijn leven er vanaf hangt. Dan tikt hij met zijn mes op het bord van zijn vrouw. “Je eten wordt koud.”
“O, sorry folks, I’ll let you finish your dinner.” Steve verdwijnt achter de bar. “Bon appetit!”
In het kwartier dat volgt, wordt door de echtelieden niets meer gezegd. Mes en vork tikken op het bord, doperwtjes rollen. Hij schudt driftig een half zoutvaatje leeg boven zijn Franse frietjes en zij staart nog één keer dromerig naar de bar.
