Bron: pexels.com
Deel 1, deel 2
‘Een vriendin van mij is hoogsensitief.’
De ruim bedeelde vrouw, twee banken verderop in de coupé, gaat even verzitten en schuift de zonnebril een stukje dieper in haar asblonde lokken.
Ze is van die onbestemde leeftijd tussen “mooi geweest” en “dat zou je niet zeggen”.
‘Ze vergelijkt haar relatie met een klok’, vervolgt ze. ‘Als zij op de 12 staat en haar vriend op 6 dan zijn ze op hetzelfde moment het verst van elkaar verwijderd maar ook dichterbij dan ooit.’
Het blijft even stil, haar reisgenote, met de rug naar mij toe en vanaf de zijkant slechts gedeeltelijk zichtbaar, slaat een been over het andere en ‘vinnigt’ een denkbeeldig stofje van haar wijnrode pantalon.
Dan duurt het te lang voor het kwartje valt. ‘De wijzers, die staan tegenover elkaar maar ook in elkaars verlengde, snap je?’ Een triomfantelijk lachje schemert om haar mondhoeken.
‘En dan ben je dus hoogsensitief’, mompelt de ander, terwijl ze in de handtas naast zich rommelt.
‘Niet dan?’
‘Hoe verzin je ‘t, dat kan toch ook op de 9 en de 3.’
Nu valt de stilte aan de andere kant.
‘Ja hier is ie’, ze haalt een roze uitklapdoosje met een telefoon tevoorschijn en buigt enthousiast naar voren. ‘Ik heb foto’s, van Remko en Maartje.’
