Bron: Pixabay.com
– Ik schrijf korte dialogen.
– Dat weet ik. Ze zijn te lang.
– Te lang?
– Ja, de gemiddelde jongere heeft een spanningsboog van zes seconden. Daarna heeft hij een nieuwe prikkel nodig.
– Daar merk ik in de praktijk niks van. Ze zitten de hele dag op hun telefoon. De godganse dag staren ze naar dat ding.
– Dat is de huidige tijd. Door het gebruik van die telefoon ontvangen ze continu nieuwe prikkels. Het dopaminesysteem past zijn gevoeligheid aan, waardoor er steeds meer prikkels nodig zijn om een gevoel van voldoening te krijgen.
– Dan kunnen ze toch een korte dialoog van mij lezen?
– Nee, die korte dialogen van jou lees je in één tot vier minuten. Voor jongeren is dat een een eeuwigheid. Lezen doen ze sowieso niet meer. Dat is iets voor mensen uit de oudheid. Die nog een dinosauriër als huisdier hadden en een ei bakten op een hete steen.
– Dus ik schrijf voor Jan Lul?
– Zo zou je het kunnen zeggen. Mij doe je er in ieder geval geen plezier mee.
– En daar kom je nu pas mee? Ik heb meer dan tweehonderd van die stukjes geschreven. Lees je die dan nooit?
– Nee, ik vind er geen reet aan. En ik heb staar. Op de tast weet ik nog net mijn e-reader te vinden. Maar ja, wat moet je met een e-reader als je niet kunt lezen…
– Verdomme, dat had je toch wel even kunnen zeggen? Mijn broer leest ze niet, mij vrouw niet. Mijn zoon roept af en toe ‘ga zo door, pap’, maar als ik dan vraag over welke dialoog hij het heeft, dan blijft het stil.
– Zit niet zo te zeuren, man. Als je wil schrijven, ga dan lekker schrijven. Maar daar hoef je andere mensen toch niet mee lastig te vallen? Die hebben hun eigen interesses.
– Als ik die korte dialogen nou omzet in video’s? Dat sluit beter aan bij de doelgroep.
– Nee, want je hebt geen doelgroep. Je vindt het zelf leuk. Prima, maar val ons er niet mee lastig. En jongeren al helemaal niet, want je dialogen duren te lang. Ga maar eens zes tellen aan een boom hangen. Dan denk je niet, doe mij nog maar vier minuten…
– Zal ik ze dan inspreken?
Doe dat nou niet. Niemand leest ze en als je ze gaat inspreken met een raar stemmetje wordt het helemaal gênant. Bewaar dat voor over een jaar of drie, als je in het verpleegtehuis zit. Dan kun je ze de hele dag gaan voorlezen. Als je gewoon in je eigen luier blijft kakken, dan is er niemand die daar moeilijk over doet.
– Ik ben toch geen oude man? Ik ben pas zesenzestig en ik heb net een nieuwe lens. Ik ben nog een jonge God. Dat vindt mijn vrouw ook.
– Is dat die vrouw die bij de politie werkt en binnenkort met pensioen gaat?
– Ja.
– Die vindt jou helemaal geen jonge God. Gisteren zei ze nog, dat ze je wou inruilen voor een cavia en dat ze daar nog geld bij wilde geven ook.
– Meen je dat nou?
– Ja, vind je het gek? Op haar werk is ze ook al taakaccenthouder verwarde personen. Ze is er wel klaar mee.
– Dat heeft ze me nooit verteld?
– Nee, ze kijkt wel uit. Dan belandt ze weer in zo’n korte dialoog met jou. Dat probeert ze nou juist te voorkomen.
