Fotobron: eigen foto auteur (Freek de Man)
De temperatuur daalt, het wordt killer buiten. De dagen zorgeloos in de zon naderen hun einde. Dat besef komt tot me zonder enige emotie. Het is een waarneming. Een constatering. Het is niet dat de aankomende seizoenen me vullen met angst voor de toekomst. Het maakt me eerder nieuwsgierig naar wat komen gaat. Het is me wel duidelijk dat dit een kantelpunt is, een definitief einde. Onherroepelijk. Het gaat harder waaien. De bomen verliezen langzaam hun bladeren, mijn kruin dunt ook wat uit. Maar elk einde is ook een nieuw begin.
Het einde van de zomer van mijn leven valt samen met het einde van mijn relatie. We maakten samen kinderen, we creëerden een thuis. Ik voelde me voor het eerst in mijn leven vrij, zorgeloos, schaamteloos, en als ik het op papier zet is het definitief. Dus verpak ik het in wollig taalgebruik. Ik was ooit echt gelukkig. Hoe lang weet ik niet, dat doet er ook niet toe. Ze maakte me niet gelukkig. Maar wel gelukkiger. Het is fijn geweest om dat met haar te kunnen delen. Aanhoudende regen maakte de zwakke plekken duidelijk. Er ontstonden lekken. Kleine druppels doen geen kwaad, achterstallig onderhoud maakt een relatie moeizaam. Met het einde van de zomer komt ook het afscheid.
Kinderen maken mijn leven leuker dan het ooit was, maar de constante druk zet de zwakke plekken onder druk. De druk was te veel om samen te verdragen. Nu ik zo de laatste dozen inpak, op de plek die ooit ons huis was, word ik melancholisch. Niet alleen verdrietig maar ook dankbaar. Het is fijn er geweest te zijn. Met kriebels in mijn buik en tranen in mijn ogen is het een dubbel gevoel. Dat past perfect bij het wisselen van de seizoenen. De regen verbergt mijn tranen. Mijn tred verraadt de kriebels.
De zomer van mijn leven eindigt ook, dat heb je nu eenmaal op middelbare leeftijd. Ik trek het vrijgezellenleven aan als een oude winterjas na een warme zomer. Hij zit verrassend comfortabel. Er is geen ruimte meer voor spijt, de tijd is te beperkt voor verwijten en de energie voor boosheid is op. Je kunt verlies best accepteren als je alles hebt gegeven.
Volledig vrij van schaamte en met open armen laat ik los. Zoals ik je ook omarmd heb. Mijn hoop is dat je weet dat wat er ook gebeurt er altijd iemand is die van je houdt zoals je bent. Daar kun je op rekenen. Zonder twijfel kan ik stellen dat ik altijd van je zal blijven houden, al is het wat meer op afstand.
Een blaadje valt op de verhuisdoos die ik in de auto schuif. Meer past er niet in. Dat hoeft ook niet, het is goed zo.
