Eigen foto (Freek de Man)
Dit is het derde en laatste stukje over wanneer een gevoel echt is. In de eerdere delen hebben we verkend wat een gevoel is en wat echt is – of in ieder geval een poging gedaan realiteit te definiëren. Gevoelens zijn niet-zintuiglijke waarnemingen, gebaseerd op intuïtie. Deze gevoelens kunnen gestuurd worden door je emotionele staat, die weer betrekking heeft op je perceptie van realiteit. Emoties zijn fysieke manifestaties van gevoelens. Maar wel hardnekkig, net als herpes.
Bent u er nog?
Gevoelens verwoorden, dat is een aparte vaardigheid die niet iedereen bezit. De bibliotheek staat vol met boeken van mensen die dat wel kunnen. Maar als je luistert naar een Eindhovense woordkunstenaar genaamd Fresku, dan hoor je iemand die het muzikaal en lyrisch tot een kunst verheven heeft. Hij heeft een aantal nummers waarin hij bijvoorbeeld een brief schrijft aan zijn kleine zelf: Astronaut. Of waarin hij vertelt wat hij zichzelf gunt (ik Wil). Zijn schermutselingen met zijn ego, trauma’s uit het verleden en de worsteling van het vaderschap roeren me regelmatig tot tranen.
Mijn jongste dochter zat achterin de auto en vroeg: “Papa, waarom is die man zo boos?” Ik zei dat het was omdat die man zijn mama miste, die heel ver weg woonde. Hij ging bij zijn vader wonen en zag haar weinig en hij wist niet goed hoe hij verdrietig moest zijn. Dus was hij boos.
Mijn welgemeende excuses als ik ernaast zat, Fresku, maar ze is pas twee jaar oud. En nu begrijpt ze me beter. Ze snapt dat ik boos ben als ik mijn mama mis. Ze vraagt nog regelmatig om die man die zijn mama mist als we in de auto stappen.
Wat je overkomt, daar heb je mee te dealen. De toolkit van een westerse man is niet zo rijkelijk gevuld met instrumenten om daar mee om te gaan. Daarom vallen de mannen die het publiekelijk verwerken en daar dan weer kunst van maken zo op. Maar dan moet je bereid zijn om je kwetsbaar op te durven stellen en dat is, vind ik, eng.
Intentie is alles. Er is een theorie die mensen kan beschermen tegen het projecteren van hun gevoelens of emotionele staat op hun omgeving. Het heet The boat on a river-theorie. Het gaat over aannames die iedereen maakt in het dagelijks leven. Als je in een bootje de rivier afdrijft en iemand botst tegen je aan, dan kan dat toeval zijn of opzet. Wanneer mensen geïrriteerd, emotioneel of geagiteerd zijn, gaan ze vaak uit van opzet. Terwijl dat meestal niet het geval is. Hoe sneller je accepteert dat iedereen maar wat ronddobbert en dat botsingen meestal niet met opzet zijn, hoe gemakkelijker je leven wordt. Maar dan moet je ook wel accepteren dat je in sommige gevallen stuurloos bent en dat vind ik zelf dan weer erg lastig.
Wanneer zijn gevoelens nu echt?
Gevoelens zijn bijna altijd echt, maar niet altijd valide. Om niet door het leven te stampen als boze man, moet je af en toe erkennen dat je soms stuurloos bent. Je kunt door te praten, schrijven, interpretatieve dans of rappen je gevoelens valideren. Het maakt je kwetsbaar en het is een pijnlijk proces. Je krijgt niet altijd een duidelijk antwoord.
Emoties zijn tijdelijk en veranderen je perceptie van de realiteit. Er zijn trucjes om je emotionele staat te veranderen, maar het is interessanter om te onderzoeken waar de emotie vandaan komt. Dat is geen duidelijke oorzaak-gevolg relatie. Dat is moeizaam en onzeker. Dan moet je toegeven aan jezelf dat je het soms ook niet weet. En dat maakt je kwetsbaar.
Dat je soms een gebruiksaanwijzing nodig hebt om iets in elkaar te zetten, maakt je niet kwetsbaar, maar wel handig. En of je zittend plast of staand als man zal me jeuken. Maar als je om hulp durft te vragen als je het ook niet meer weet, dan doet dat niks af aan je masculiniteit.
Mannen die geen fouten maken, maken helemaal niks.
Mannen die om hulp durven vragen, zijn dapper maar ook zeldzaam.
Geef een reactie