Fotobron: Auteur (Freek)
Kleine kreetjes worden schelle stemmetjes. Voetjes op het parket stampen steeds harder. Vingertjes pasten eerst allemaal in mijn hand, nu gaat het niet meer. Elke keer als je in mijn nek springt, hoor ik een chiropractor lachen. Nog even en ik het lukt me niet meer jou en je zusje tegelijk te dragen. Jullie worden groter en ik word ouder. Versnelling lijkt de enige constante.
Het is gek hoe je leven onuitputtelijk en eindeloos lijkt tot je met je neus op de sterfelijkheid van de mens wordt geduwd. Elk leven is eindig. De dood heeft me nooit bijzonder beangstigd. Maar door het krijgen van kinderen heb ik er 163218472837 nieuwe angsten bijgekregen. Sterven vóór jullie klaar zijn de wereld zelf aan te kunnen, is er een van.
Eerst kon ik niet wachten to jullie gingen praten. De eerste woordjes werden zo voorzichtig geproefd. Letter voor letter. Nu ratelen de lettergrepen me om de oren als twee meisjes dolenthousiast om kwart over zes in de ochtend komen vertellen wat ze allemaal gedroomd hebben. Nu kijk ik soms een beetje uit naar bedtijd, zodat het kwebbelen even stopt. Maar een kwartier nadat jullie slapen, mis ik jullie stemmetjes.
Van angstig om me heen kijken als ik jullie niet kan zien, naar het “zoeken” als jullie verstopt zijn. Klinkt er gegiechel achter de bank? En de kleinste is blijven zitten, ze heeft alleen een deken over zichzelf heen gegooid. Nu moet ik echt mijn best doen. De verstopplekken worden steeds creatiever. Ze werken samen als twee roofdieren die een prooi besluipen. Doelgericht en nietsontziend.
Mijn liefde voor jullie groeit elke dag, soms is het zoveel dat het lijkt alsof mijn hart barst. Een flinke knuffel perst de tranen uit mijn ogen. Traanbuisjes die jaren niet hebben gefunctioneerd. En door die liefde te voelen, begrijp ik mijn ouders ook beter. Soms is het een onmogelijke spagaat tussen alledaagse dingen, je eigen interesses en belangen, en gewoon er zijn met je kinderen. Want ik weet dat ik meer ben dan een vader, maar voor mijn kinderen ben ik dat niet.
Ik durf die illusie nog niet te ontkrachten. Laat ze nog maar geloven. En mij ook.
Geef een reactie