Elke avond als ik naar de Appie wandel (mijn dagelijkse uitje, want je moet toch wat), kom ik langs een oud kantoorpand waar nu Oekraïners wonen. Het is een wat triest ogend gebouw, een jaren zeventig doos waarin vroeger het arbeidsbureau huisde. Er hangt versleten vitrage voor de ramen. Alsof een ambtenaar heeft gezegd: stop maar geen geld in goede gordijnen, dit is slechts tijdelijk.
Er woont ook een vrouw die elke avond buiten staat te bellen. Altijd rond half zes. Ze belt naar huis, vermoed ik. Met een zoon misschien, of een broer. In ieder geval met iemand die daar blijkbaar is gebleven. Ik vermoed dat diegene steeds weer zegt dat ze zich echt geen zorgen hoeft te maken.
Midden veertig, schat ik haar in. Lang, donker haar in een paardenstaart. Aan haar uniform kan ik zien dat ze in de thuiszorg werkt. Soms knikken we elkaar toe, zoals buurtgenoten dat doen. Dan glimlacht ze flauwtjes. Haar mondhoeken krullen, maar de ogen doen niet mee.
Als ze staat te bellen, klinkt haar stem altijd gespannen. Hoopvol aan het begin. Alsof ze denkt: misschien is het vandaag anders. Maar dan vlakt haar toon af. Het is een stem die heeft geleerd te accepteren.
Maar goed, nu stond ze er dus weer. Ik was net naar de Appie geweest, want de hagelslag was op. Ditmaal klonk ze anders dan anders. Er was een onbekende aan de lijn gekomen. Officieel klonk het, dat hoorde ik zelfs van een afstandje. Ik vertraagde mijn pas. Haar stem klonk nu zacht en somber. Daarna zei ze niets meer, ze luisterde alleen maar.
Toen het gesprek voorbij was, liet ze de telefoon zakken en staarde nietsziend naar de grond.
Ik hield halt. Daar stonden we tegenover elkaar, als in een western. Ik met mijn pak hagelslag (De Ruijter, melk, vijfhonderd gram). Zij met haar telefoon.
Toen deed ik iets waarvan ik nog steeds niet weet waarom. Ik reikte haar het pak chocoladehagel aan. Het voelde een beetje alsof ik haar een medaille gaf. “Bedankt dat jullie Rusland voor ons verzwakken,” zei ik. “Want zolang jullie daar de klappen opvangen, kunnen wij hier tenminste discussiëren over stikstof.”
Ze staarde naar het pak en nam het toen aan. Ik denk omdat haar handen toch al leeg waren, op die telefoon na dan.
Ik riep “Slava Ukraini,” stak een vuist in de lucht en liep toen snel verder. Terwijl ik even later voor een voetgangerslicht wachtte, begon ik al zinnen te formuleren. ‘Toen deed ik iets waarvan ik nog steeds niet weet waarom.’
Thuis at ik brood zonder hagelslag, terwijl ik mijn column tikte. De volgende ochtend las ik de tekst nog eens door. Het was een mooi, invoelend stukje geworden. Precies zoals een oorlog hoort te zijn om de media te halen.
Enkele dagen later zag ik haar weer bellen. Ik wilde vragen hoe het ging, maar ik had die dag geen column nodig.







Geef een reactie