Hoe Mannen Denken...

Van ons, voor jullie...

  • Home
  • Archief
  • Over ons
  • Adverteren
  • Contact
« Een nieuwe politiek
Van neus tot anus »

Het krachthonk

04-11-2026 door Luuk Koelman Reageer

Het krachthonk

Illustratie: NoteGPT

Vrijdagmiddag, vijf uur. “Fijn weekend!” roepen zijn collega’s in de fietsenkelder, en ze menen het nog ook. Hij steekt een hand op, roept hetzelfde terug. Maar als hij even later alleen naar huis fietst, drukt de last alweer op zijn schouders. Dat gewicht waar geen naam voor is. Hij kan er de vinger niet op leggen. Het is geen verdriet of woede. Meer iets wat gewoon gedragen moet worden.

Doordeweeks heeft hij nergens last van. Vijf dagen lang was hij tussen de mensen. Maar het zijn de weekenden die hem steeds weer zwaar vallen. Thuis, in zijn tweekamerappartement, omringd met enkel zijn eigen gedachten.

Op zaterdagochtend staat hij al vroeg voor de glazen pui van de sportschool. Te wachten tot het negen uur is en ze opengaan. Rechts van de ingang hangt allerhande informatie: groepslessen, lidmaatschappen en de openingstijden. Hij kent de tekst uit zijn hoofd.

Binnen buigt hij zich over de stangen en schijven. Om hem heen doen andere mannen hetzelfde. Hij steekt een hand op als hij iemand herkent. Maar kent hij hier echt iemand? Ja, van gezicht, allemaal. Bij naam, niemand. Ontelbaar veel uren moet hij hier inmiddels hebben doorgebracht. Het dichtst bij een gesprek kwam hij ooit toen iemand vroeg of het bankje waarop zijn handdoek lag, nog bezet was.

De last hangt hier tenminste aan de rekken, netjes gesorteerd. Schijven van vijftien, twintig, vijfentwintig kilo. Hij betaalt elke maand trouw voor het voorrecht om gewicht te mogen dragen. Maar dit gewicht is tenminste eerlijk. Wat zwaar is, is zwaar. Tachtig kilo is tachtig kilo. Je kunt het optillen, het aantal pushes tellen en de last weer terugleggen. Het wordt nooit zwaarder zonder dat je het weet. Het volgt je ook niet naar huis. Van alle lasten die een mens tegenwoordig draagt, is dit het enige gewicht dat je gewoon kunt achterlaten.

Na afloop doet hij de weekinkopen. Hij scant zijn producten zelf. Dat gaat tegenwoordig heel makkelijk, je hoeft er niemand meer voor te spreken. ’s Avonds kijkt hij Netflix. Zijn broer stuurt een appje, hij stuurt een duimpje terug.

Op zondag is hij er weer, klokslag negen uur. Dezelfde gezichten als gisteren en niemand die ervan opkijkt dat hij er weer is. Soms een knikje, verder niets. Dat is het voordeel van mensen die je naam niet kennen. Niemand moet iets van je. Ze zijn hier allemaal tezamen, terwijl iedereen druk is met zichzelf. Geen bardienst zoals vroeger bij de voetbalvereniging. Geen telefoontjes van de aanvoerder als je een week niet bent komen trainen. Dat heet vrijheid, gelooft hij. Alleen maar de herhaling van het gewicht tijdens het bankdrukken, en zijn ademhaling eronder.

Thuis, onder de loeihete douche, leunt hij bewegingloos tegen de tegels. Zijn hele lichaam dampt. Hij draait zijn hoofd om lucht te krijgen. Het weekend; twee dagen om te vullen met alles wat geen werk is. Maar morgen is het maandag. Dan is hij weer vrij.

 

FacebookXLinkedIn
« Een nieuwe politiek
Van neus tot anus »

Het beste van Hoe Mannen Denken

Elke week in je mailbox!

Lees ook

  • Stront!

    Stront! Dikke plakkaten stront. Dat is wat ik laatst aantrof op een van mijn favoriete picknickplekjes. Gore groenbruine derrie met een zwart korstje. Ganzenstront! Het enige wat die achterlijke beesten de hele dag doen is vreten en schijten.

  • Boomer

    Ik zocht het even op, wat is een boomer?

  • Herfstportret

    Zij was de laatste. Maar ook zij kon niet inpluggen bij mijn persoonlijkheid.

  • Haagse liefdesonrust

    Neem nu Bontenbal en Timmermans. Zoals ze om elkaar heen cirkelen, het aantrekken en afstoten. Het doet me steeds weer denken aan Brokeback Mountain, die hartverscheurende film over de verboden liefde tussen twee cowboys.

  • Starbucks versus échte koffie

    Starbucks versus échte koffie

    Met een goed bakkie pleur heeft de McDonalds der koffieketens geen reet te maken.

  • Ik breek een lans voor de klein geschapen man

    Ik breek een lans voor de klein geschapen man

    Ik breek een lans voor de klein geschapen man! Iedere zichzelf respecterende kerel heeft natuurlijk graag een enorme puddingbuks tussen zijn knieën zwengelen, maar we weten allemaal dat dit maar voor een enkeling van toepassing is.

Luuk Koelman

Ik werk voor mensen die graag schrijven én voor mensen die liever niet schrijven. Columnist Nieuwe Revu.

Levensmotto
De realiteit is altijd wilder dan de wildste fictie
Winkel
koelman.com
Twitter
@luukkoelman

Alle artikelen van Luuk Koelman

Geef een reactie Reactie annuleren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reacties

  • Jan Admiraal op Twee soorten burgers
  • Henk op Links en rechts
  • Niek op Links en rechts
  • Niek op Wij gen X’ers: eindbazen en -bazinnen!
  • Niek op Riders on the Storm

Recent:

  • Ondertussen in Peuterspeelzaal de Zwaluwtjes
  • Parlementaire vernieuwing
  • Mooi weer supporters
  • Belastingplan
  • Spionne
  • Het ego
  • Oost West…
  • Van neus tot anus
  • Het krachthonk
  • Een nieuwe politiek

Bezoek ook eens:

  • Hoe Vrouwen Denken
  • Hoe Ouderen Denken
  • Hoe Kinderen Denken
  • Hoe Gehandicapten Denken
  • Hoe Dieren Denken

Rubrieken

  • Home
  • Mailinglijst
  • Adverteren
  • Over ons
  • Contact