Vrijdagmiddag, vijf uur. “Fijn weekend!” roepen zijn collega’s in de fietsenkelder, en ze menen het nog ook. Hij steekt een hand op, roept hetzelfde terug. Maar als hij even later alleen naar huis fietst, drukt de last alweer op zijn schouders. Dat gewicht waar geen naam voor is. Hij kan er de vinger niet op leggen. Het is geen verdriet of woede. Meer iets wat gewoon gedragen moet worden.
Doordeweeks heeft hij nergens last van. Vijf dagen lang was hij tussen de mensen. Maar het zijn de weekenden die hem steeds weer zwaar vallen. Thuis, in zijn tweekamerappartement, omringd met enkel zijn eigen gedachten.
Op zaterdagochtend staat hij al vroeg voor de glazen pui van de sportschool. Te wachten tot het negen uur is en ze opengaan. Rechts van de ingang hangt allerhande informatie: groepslessen, lidmaatschappen en de openingstijden. Hij kent de tekst uit zijn hoofd.
Binnen buigt hij zich over de stangen en schijven. Om hem heen doen andere mannen hetzelfde. Hij steekt een hand op als hij iemand herkent. Maar kent hij hier echt iemand? Ja, van gezicht, allemaal. Bij naam, niemand. Ontelbaar veel uren moet hij hier inmiddels hebben doorgebracht. Het dichtst bij een gesprek kwam hij ooit toen iemand vroeg of het bankje waarop zijn handdoek lag, nog bezet was.
De last hangt hier tenminste aan de rekken, netjes gesorteerd. Schijven van vijftien, twintig, vijfentwintig kilo. Hij betaalt elke maand trouw voor het voorrecht om gewicht te mogen dragen. Maar dit gewicht is tenminste eerlijk. Wat zwaar is, is zwaar. Tachtig kilo is tachtig kilo. Je kunt het optillen, het aantal pushes tellen en de last weer terugleggen. Het wordt nooit zwaarder zonder dat je het weet. Het volgt je ook niet naar huis. Van alle lasten die een mens tegenwoordig draagt, is dit het enige gewicht dat je gewoon kunt achterlaten.
Na afloop doet hij de weekinkopen. Hij scant zijn producten zelf. Dat gaat tegenwoordig heel makkelijk, je hoeft er niemand meer voor te spreken. ’s Avonds kijkt hij Netflix. Zijn broer stuurt een appje, hij stuurt een duimpje terug.
Op zondag is hij er weer, klokslag negen uur. Dezelfde gezichten als gisteren en niemand die ervan opkijkt dat hij er weer is. Soms een knikje, verder niets. Dat is het voordeel van mensen die je naam niet kennen. Niemand moet iets van je. Ze zijn hier allemaal tezamen, terwijl iedereen druk is met zichzelf. Geen bardienst zoals vroeger bij de voetbalvereniging. Geen telefoontjes van de aanvoerder als je een week niet bent komen trainen. Dat heet vrijheid, gelooft hij. Alleen maar de herhaling van het gewicht tijdens het bankdrukken, en zijn ademhaling eronder.
Thuis, onder de loeihete douche, leunt hij bewegingloos tegen de tegels. Zijn hele lichaam dampt. Hij draait zijn hoofd om lucht te krijgen. Het weekend; twee dagen om te vullen met alles wat geen werk is. Maar morgen is het maandag. Dan is hij weer vrij.







Geef een reactie