Je gelooft het niet, maar Jonna is terug. Na vele, vele maanden Zanzibar. Na alle verhalen over zieke kindertjes, tropische ziektes, ontwikkelingshulp, hitte, zand, muggen en waarschijnlijk meer idealisme dan een mens normaal gesproken in één leven kan verdragen, is ze eindelijk weer thuis.
De dag dat ik ophield dingen te begrijpen
Mijn thermostaat heeft wifi. Mijn deurbel heeft wifi. Mijn lampen hebben wifi. Ik begin langzaam het gevoel te krijgen dat ik de enige ben in huis die nog geen software-updates nodig heeft. Laatst vertelde iemand mij zelfs dat zijn koelkast een update nodig had. De kóélkast, nota bene!
Omgekeerde bucket list
Normale mensen schrijven doorgaans op wat ze allemaal nog willen doen voor ze de pijp uit gaan. Ik doe precies het tegenovergestelde. Ik onderga dingen die ik nooit had willen doen of meemaken, zet ze daarna alsnog op mijn lijst en vink ze dan af.
Vijftig
Een halve eeuw oud. Allejezus. Dat is geen verjaardag meer, dat is een jubileum van biologische volharding. Dan krijg je dus ook geen felicitaties meer; je krijgt “respect”. Alsof je een oorlogsveteraan bent.
Je wordt kleiner, papa
Mijn ouders waren altijd het bewijs dat ik kind mocht blijven. Ze waren er gewoon. Als vaste inventaris. En ze waren de enigen die altijd wisten wat ze deden. Althans, dat dacht ik. Want wat ik ook deed, hoe dom ik ook was, zíj waren de volwassenen. Het vangnet. De laatste linie. Nu is dat ongemerkt verschoven.
Transfinancieel
Geld is iets abstracts geworden. Het bestaat vooral uit apps, grafieken en mensen die op LinkedIn uitleggen wat jij fout doet. En hóé fout je het wel niet doet. Intussen zie ik om me heen jongeren van begin twintig met een startup, een lease-Tesla en een burn-out, terwijl ik twijfel tussen een pakje roomboter en goedkope margarine.
Kerst is raar dit jaar
Misschien komt Jonna wel terug. Misschien ook niet. Misschien blijf ik alleen. Misschien ontmoet ik iemand die wél graag kerst viert en dan per se samen naar de Decembermarkt in Dordrecht wil, alwaar we dan lauwe glühwein slurpen en doen alsof dat superromantisch is.
Vreemdgaan met een Skoda
Daar stond ze. Een Skoda. Geen nieuwe, maar eentje van een jaar of vijf. Strak, glimmend, een beetje zó’n uitstraling dat je denkt: dit is de vrouw waarvan je moeder altijd hoopte dat je ermee thuis zou komen.
Meisje één, twee of drie?
“Pap, ben je thuis? Ik moet even wat met je bespreken.” Zodra mijn zoon dat zegt, weet ik: er komt een probleem. En geen probleem van het soort ‘mijn fiets is gejat’ of ‘ik heb m’n ov-chipkaart in de magnetron gelegd’, nee. Meestal iets met zijn lijf.
De Verlaten Man – 499
Dit is geen afscheid. Ik ben geen man van grote woorden of dramatische slotakkoorden. Ik ben meer van het ongemakkelijke zwaaien bij het tuinhekje. Ik ben – al dan niet tijdelijk – uitverteld. Mis mij, alsjeblieft?