Misschien wel dertig stichtingen heeft onze contactpersoon aangeschreven. Bijna elke stichting gaf per direct aan dat ze ons kind niet wilden zien. We mochten niet eens komen praten.
Hoe ik een puisterige puber op zijn plek zette
Een jonge puber schopte stelselmatig tegen de bagagedrager van een meisje. De fiets van die dame bewoog vervaarlijk.
McDD – Dikke vette nee
De uit huis plaatsing van onze Zoon met McDD bungelt als een zwaard van Damocles boven ons gezin en ooit knapt het koord.
Een dode broer is kut
Als ik de kabel niet vinden kon, zou mijn broer samen met het horloge definitief op zwart gaan. Stil. Dood. Maar dan echt.
Bitchy Bejaarden in de Lidl
“Ge kent kieze tussen de blauwe en de groene,” roept de kassavrouw. Snel spoedt de groep bejaarden naar de fruitafdeling; goedkope druiven!
Vaarwel, broer
Ik had mijn eerste werkdag erop zitten. Misschien sliep ik daarom onrustig. Maar vermoedelijk ben jij die nacht overleden.
Hoe ik een arme oplichter bij de kladden vatte
Vanmorgen heb ik een arme oplichter bij de kladden gevat.
Ik heb daar intens van genoten en het is eigenlijk jammer om het gesprek voor mezelf te houden.
Vrouwen en hun lichaam
Terwijl ik op de bank in een zak paprika chips graai zit aan de keukentafel een roedel vrouwen over hun lichaam te ginnegappen.
Islamieten melden zich massaal aan voor ‘Ik Vertrek’
“Allemaal Medelanders die graag weer terug gaan naar het land van herkomst. Lekker onbezorgd van mijn uitkering zonnen onder de couscous-boom.”
McDD – Uit huis plaatsen – deel 2
We moeten onze zoon, gediagnostiseerd met McDD, uit huis laten plaatsen. Dat willen we niet, maar na zo’n vijftien jaar strijden zijn we moe.







