Daar beweegt de trein weer. Gejuich stijgt op. Maar tien meter verder stopt hij alweer. Passagiers spreken zichzelf moed in. Oké, het was maar tien meter, maar de trein bewóóg!
Jezelf afbeulen op eigen kosten
Ik zag een man zonder armen en wat verderop hinkte iemand met één been doelloos door de golven.
“Maar volgens Waze kon het wel!”
Theo kreunt. Ik word gek, denkt hij. Hij legt zijn voorhoofd op het stuur van zijn Renault Espace. Alles plakt. Zijn onderbroek kleeft tussen zijn billen. Tranen van onmacht wellen op in zijn ogen.
Duckface is dood
Op het terras zit een meisje van een jaar of negentien. Ze is al een kwartier bezig met selfies. Geen glimlach, geen frons. Het hoofd licht gekanteld, de bovenlip pruilerig over de onderlip.
Ik zie niets maar het is geweldig!
Theo Koomen, met overslaande stem achter zijn eigen woorden aanhollend. “Ooooh, moedertje moedertje, daar komen ze!”
Waarom als man terug naar de tijd dat je een jongetje van tien was?
Hier Koelman vanaf het naaktstrand van Domburg. Grote hamvraag terwijl ik hier in adamskostuum van duinpan naar duinpan spring: vrouwen met lichaamshaar, bestaan ze nog?
Man op vakantie
“Wat zeg je? Jawel, natuurlijk kom ik nog wel buiten. Tenminste, misschien over een dag of wat, wanneer de compressen eraf mogen.”
Die hitte, oh, die hitte…
“Doet die warmte niets met u?” wil hij weten.
Strepen aan de hemel
Iedereen kent wel een Erik. Een volkomen normale man, totdat hij naar de lucht wijst en uitlegt dat die witte strepen geen toeval zijn.
De vrouw winkelt en de man is haar pakezel
Jij vrouw. Jij winkelt. En wij, mannen, wij wachten. Dat is de rolverdeling. Jij geeft geld uit en wij zijn de pakezel.