Bron: Pixabay.com
– Praat jij in jezelf?
– De hele dag. Met mezelf kan ik tenminste een goed gesprek voeren.
– Doe je dat hardop?
– Nee, op kantoor alleen in gedachten. Als mijn chef de nieuwe bedrijfsstrategie staat te presenteren, dan kan ik niet hardop in mezelf gaan lullen. Dan heeft hij gelijk door dat ik geestelijk ergens anders zit.
– Maar als je in gedachten ergens anders zit, dan kun je toch niet volgen wat hij zegt?
– Dat is ook niet nodig. Mijn chef praat alleen over werk. Dat is niet interessant. Maar ja, ik moet wel naar kantoor, anders heb ik geen brood op de plank. Zo hebben we de maatschappij nu eenmaal ingericht. Dan kan ik wel bijdehand gaan doen en me daaraan onttrekken, maar dan zie ik er na een week uit als een bootvluchteling. Daarom ben ik fysiek wel aanwezig.
– Dringt dan wel tot je door wat hij zegt?
– Nee. Misschien vraagt hij zich af, waarom ik altijd zo wazig kijk als hij tegen mij praat. Maar ik denk dat hij dat wel weet. Hij vertelt zijn verhaal ook alleen, omdat hij brood op de plank moet hebben. Waarschijnlijk kan hij zijn gedachten beter verbergen dan ik. Staat hij met een stalen gezicht de bedrijfsstrategie te presenteren, terwijl hij in gedachten met een strakke pinda op het naaktstrand ligt.
– Dat is toch erg? Dan is niemand op kantoor met zijn werk bezig. Dan zitten we alleen in onze eigen wereld.
– Het is een overlevingsstrategie. Laten we wel wezen. We gaan alleen naar kantoor voor het geld. Als er niet betaald wordt, dan komt er niemand naar kantoor. Als de werkgever zegt hij het geld overmaakt, maar dat we er niet voor hoeven te komen, dan zal dat niet tot een landelijke stakingsgolf leiden.
– Dus op kantoor bespreken we in gedachten de dingen die we wel interessant vinden?
– Niet alleen op kantoor. Dat doen we overal. We praten de hele dag in onszelf. Maar de interne dialoog heeft zich naar buiten verplaatst. Tegenwoordig voeren we die met de telefoon. Alles wat ons interesseert laten we gelijk op onze mobiel verschijnen. Met foto’s en video’s. De interne dialoog is niet meer privé. Die is voor iedereen zichtbaar.
– Gaat de sjeu er dan niet een beetje vanaf? Ik hoor altijd dat mensen sociale wezens zijn, maar om je interne dialoog dan ook maar gelijk met iedereen te delen?
– Mensen zijn helemaal geen sociale wezens. Het aantal mensen met sociale angststoornissen neemt toe. Oogcontact en verbaal met elkaar communiceren verdwijnen. We kunnen het niet meer. Er zit ook niemand op te wachten. Technologie maakt intermenselijk contact overbodig. Sociaal zijn is slechts een evolutionaire tussenstap op de weg naar volledig individualisme.
– Maar hoe moet dat dan op kantoor? Je kunt toch niet naar foto’s en video’s gaan kijken, als je chef de bedrijfsstrategie staat te presenteren?
– Dat moet je wél doen. Je chef zit in gedachten ook in zijn eigen wereld. Als hij ziet dat jij daar ook zit, dan zal hij de bedrijfsstrategie opzij leggen en ook zijn telefoon pakken. Hiërarchie verdwijnt en hij wordt één onder gelijken. En je zult hem vragen, waarom je altijd denkt, dat hij in gedachten met een strakke pinda op het naaktstrand ligt, als je naar hem kijkt. Dan zal hij gaan glunderen. En hij zal je foto’s van het naaktstrand laten zien. En dan dringt het ineens tot je door. Je chef blijkt een mens. Weliswaar met hele vreemde fascinaties, maar gewoon een mens. Werken doet hij ook alleen voor het geld. In gedachten is hij met hele andere dingen bezig.
