Credit: Rockstar Games
Een dikke week is ‘ie uit nu: Red Dead Redemption 2. Voor de leek: een computerspelletje over cowboys. Voor de nieuwsgierigen: een van de allermooiste, meest meeslepende videogames ooit gemaakt. De studio in kwestie deed er dan ook een dikke acht jaar over om dit deel te ontwikkelen.
Het is niet de minste release. Au contraire: het is volgens Business Wire de meest succesvolle release van een entertainmentproduct ooit, met de hoogste opbrengst op de dag waarop de game uitkwam. Na drie dagen stond de teller op meer dan $ 725 miljoen. Geen film, musical of superheld die daar aan kan tippen.
Games als deze hebben op mij een enorme aantrekkingskracht. Waar anders word je in staat gesteld om deel uit te maken van een episch verhaal in een vreemde maar goed voor te stellen setting? De wereld van cowboys aan het einde van de negentiende eeuw kennen we vooral uit Lucky Luke albums en een flink regiment klassieke western films. Dezelfde sfeer, landschappen en ruwe personages maken allemaal deel uit van een meeslepen avontuur waar je als speler compleet wordt ingezogen.
Voor mij hebben games als deze grotere belevingsdimensies in vergelijking met films. Daar zit je enkel maar naar te kijken en zie je vanaf de zijlijn hoe andere personages een verhaallijn doorlopen. Het kijken daarnaar kan je weliswaar blij, boos, opgewonden of bedroefd maken, maar het staat in schril contrast met hoe je een game beleeft. Daar kruip je in de huid van een karakter met de nodige diepgang, verricht je zélf prestaties en bereik je tenslotte dingen door eigen handelen. Plus: je maakt er vanuit je luie stoel dingen mee die je anders nooit zou beleven.
Zo joeg ik een keer tijdens het spelen van Grand Theft Auto V door een verlaten berglandschap op een hert, toen ik pardoes van achteren werd aangevallen door een poema. Een zinderende ervaring kan ik je zeggen, maar om dit aan pakweg mijn moeder uit te leggen? Dat gaf toch een raar, fronsend gezicht voor je. Eenzelfde unieke ervaring had ik deze week toen plotseling mijn paard onder een stoomtrein kwam. Je verwacht het niet, maar probeer het een dag later maar eens uit te leggen bij het koffieapparaat op je werk.
Voorlopig heb ik nog even te gaan in cowboyland. Met ongetwijfeld tientallen sensationele uren voor de boeg. Oh, en mocht je het je afvragen hoe daar mijn traag lopende paard heet? Die heb ik Enzo genoemd.
Goeie titel! Zodra Brokeback Mountain uitkomt als videogame ben ik van de partij. Niet dat ik homo ben, maar iets meer gelaagdheid en liefde zou ik dan wél terug willen zien in zo’n game. Dat je ook kan gaan vissen maar nooit die juiste spullen meeneemt. Dat op alles nog het prijskaartje zit na jaren. Persoonlijk vind ik ook games waar je Duitsers overhoop kan schieten ook heel fijn, maar die koop ik niet, want dan is het eind denk ik helemaal zoek. Vooral doorgaan met dit fijne geschrijf!